Vrijdag 26 Maart. De gynaecologen hadden besloten om een MRI-scan te maken van de hersentjes van de baby’s om te kijken of ze geen beschadigingen op hadden gelopen tijdens het hele proces.Als ze alsnog zouden opereren en ze zouden een keus moeten maken om een baby te laten sterven dat ze dan een juist keuze zouden maken.Als er dan een baby beschadigingen zou hebben zouden ze die baby laten sterven.
Ik wist niet wat ik allemaal meemaakte,ben je blij dat je zwanger bent dan ook nog van twee en dan deze keuzes.Hier denk je toch niet aan !
Om 12.00 uur die dag zijn we de MRI gaan maken.Dit duurde een uur.Ik moest in de scan en ze gingen via mijn buik foto’s maken van de hersentjes van de baby’s.
Na de sessie mochten we de foto’s zien van de MRI.Op een foto lag de kleinste te duimen.Dat was een mooi gezicht en een goed gevoel.
Toen moesten we weer de hele middag wachten tot ze de uitslag kwamen brengen. Zou alles goed zijn ?Je hoopt alleen maar. Om 17.00 uur kwam Dr van den Bussen met de uitslag.Deze was goed, beide kinderen hadden geen afwijkingen of beschadigingen.
O, wat een opluchting.Weer iets wat meevalt. Zou het dan toch goed komen ? Er viel een hele zware druk van ons af. ‘s-Avonds kwam Dr van den Bussen weer om nog een echo te maken om te kijken hoe ze het deden en of ze toch nog moesten proberen te opereren.
De echo was weer wat beter, de doorbloedingen bleven stabiel.Ik had die middag weer een longrijpingsspuitje gehad dit was de laatste.Die spuiten doen heel erg zeer als ze de vloeistof in je spier spuiten maar ik wist waar ik het voor deed.
Ik kon niet veel doen en had dit allemaal niet zelf in de hand dus ik deed maar wat mij het beste leek.Ze hadden het over keuzes,maar in deze situatie heb je geen keuzes je doet wat het beste is koste wat kost
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten