Hallo lezers van mij blog
Ik wil me even voorstellen :
Ik ben Jenniffer 35 jaar en getrouwd met Wieke 36 jaar in 1999.
Zijn al vanaf 1990 bij elkaar en hebben in Februari 2001 een prachtige dochter gekregen.
In 2003 Oktober raakte ik weer in verwachting maar toen van een tweeling.
En omdat deze tweeling zo speciaal is wil ik hier mijn verhaal kwijt.
Het gaat om een bijzondere tweeling.
Dit ook voor de mensen die inverwachting zijn van een TTS Tweeling.
Het kan ook goed gaan......
donderdag 26 november 2009
Wat is het Twin to Twin syndroom precies ?????
Tweeling Transfusie Syndroom of twin-to-twin syndroom (TTS)
In ongeveer 70% van de eeneiige tweelingzwangerschappen delen de beide foetussen dezelfde placenta. Dit wordt een monochoriale tweelingzwangerschap genoemd.
Het is bekend dat er bij een monochoriale tweelingzwangerschap meer kans is op complicaties dan bij een twee-eiige tweelingzwangerschap of een eenlingzwangerschap. Met complicaties wordt bedoeld een grotere kans op bijvoorbeeld groeiachterstand of vroeggeboorte, maar vooral de kans op het zogenaamde "tweeling transfusie syndroom (TTS)". Dit is een complicatie die uitsluitend kan ontstaan in een monochoriale tweelingzwangerschap en die kan worden opgespoord met behulp van echo-onderzoek
De kans op een eeneiige tweelingzwangerschap is ongeveer 0,5%. Sommige eeneiige tweelingen hebben ook elk hun eigen placenta en vruchtzak (en zijn dus dichoriaal). De meeste eeneiige tweelingen (70%) delen echter samen één placenta, maar zitten wel elk in een eigen vruchtzak. Dit wordt een monochoriale tweeling genoemd.
In de eerste maanden van de zwangerschap is aan de dikte van het vlies tussen de beide foetussen (het tussenschot) met de echo te zien of een tweelingzwangerschap mono- of dichoriaal is .
De oorzaak van TTS ligt in de placenta. Bij de meeste monochoriale tweelingzwangerschappen bevindt elke foetus zich dus in een eigen vruchtzak, maar delen beide foetussen samen één placenta. Over het gemeenschappelijke placentaoppervlak lopen bloedvatverbindingen tussen de foetussen. Via deze bloedvaten zijn de bloedsomlopen van beide foetussen met elkaar verbonden. De ene foetus geeft bloed aan de andere, en omgekeerd geeft de andere foetus bloed terug. Dit is een normale situatie als er een evenwicht tussen de foetussen bestaat. Soms is er echter het probleem dat de bloedstroom in de bloedvaten over de placenta voornamelijk in één richting gaat. De ene foetus (de 'donor') geeft dan
steeds bloedtransfusies aan de andere foetus (de 'ontvanger') en krijgt hiervoor maar weinig terug.
Bij de donor ontstaat hierdoor een tekort aan bloed, waardoor hij eerst minder en later helemaal niet meer plast en daardoor uiteindelijk geen vruchtwater meer heeft. Het vlies van zijn vruchtzak zit dan strak om hem heen en is op de echo nauwelijks nog te zien. Dit wordt ook wel een "stuck" twin genoemd
De ontvanger krijgt juist heel veel bloed en gaat steeds meer plassen. Hij krijgt daardoor te veel vruchtwater in zijn vruchtzak. Hierdoor groeit de buik van de moeder hard. Bij heel veel vruchtwater is er een grote kans dat de vliezen breken en kunnen er weeën ontstaan. De foetussen zijn dan al ernstig ziek door de TTS en hebben een grote kans dat ze veel te vroeg geboren worden met een slechte afloop.
Bij welke zwangerschapsduur kan TTS optreden?
In principe kan TTS op ieder moment in de zwangerschap ontstaan. Uit onderzoek is echter gebleken dat de kans het grootst is tussen de 16 en 26 weken
Wat zijn de symptomen van TTS?
Zwangeren met TTS merken vaak dat in korte tijd (een aantal dagen tot weken) hun buik veel dikker wordt. Dit is een alarmsignaal en een reden om direct een gynaecoloog te bezoeken. Het kan samengaan met een strak gespannen gevoel en veel harde buiken. Het snel groeien van de buik is het enige teken van TTS voor de moeder en wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid vruchtwater (polyhydramnion) bij de ontvanger.
In ongeveer 70% van de eeneiige tweelingzwangerschappen delen de beide foetussen dezelfde placenta. Dit wordt een monochoriale tweelingzwangerschap genoemd.
Het is bekend dat er bij een monochoriale tweelingzwangerschap meer kans is op complicaties dan bij een twee-eiige tweelingzwangerschap of een eenlingzwangerschap. Met complicaties wordt bedoeld een grotere kans op bijvoorbeeld groeiachterstand of vroeggeboorte, maar vooral de kans op het zogenaamde "tweeling transfusie syndroom (TTS)". Dit is een complicatie die uitsluitend kan ontstaan in een monochoriale tweelingzwangerschap en die kan worden opgespoord met behulp van echo-onderzoek
De kans op een eeneiige tweelingzwangerschap is ongeveer 0,5%. Sommige eeneiige tweelingen hebben ook elk hun eigen placenta en vruchtzak (en zijn dus dichoriaal). De meeste eeneiige tweelingen (70%) delen echter samen één placenta, maar zitten wel elk in een eigen vruchtzak. Dit wordt een monochoriale tweeling genoemd.
In de eerste maanden van de zwangerschap is aan de dikte van het vlies tussen de beide foetussen (het tussenschot) met de echo te zien of een tweelingzwangerschap mono- of dichoriaal is .
De oorzaak van TTS ligt in de placenta. Bij de meeste monochoriale tweelingzwangerschappen bevindt elke foetus zich dus in een eigen vruchtzak, maar delen beide foetussen samen één placenta. Over het gemeenschappelijke placentaoppervlak lopen bloedvatverbindingen tussen de foetussen. Via deze bloedvaten zijn de bloedsomlopen van beide foetussen met elkaar verbonden. De ene foetus geeft bloed aan de andere, en omgekeerd geeft de andere foetus bloed terug. Dit is een normale situatie als er een evenwicht tussen de foetussen bestaat. Soms is er echter het probleem dat de bloedstroom in de bloedvaten over de placenta voornamelijk in één richting gaat. De ene foetus (de 'donor') geeft dan
steeds bloedtransfusies aan de andere foetus (de 'ontvanger') en krijgt hiervoor maar weinig terug.
Bij de donor ontstaat hierdoor een tekort aan bloed, waardoor hij eerst minder en later helemaal niet meer plast en daardoor uiteindelijk geen vruchtwater meer heeft. Het vlies van zijn vruchtzak zit dan strak om hem heen en is op de echo nauwelijks nog te zien. Dit wordt ook wel een "stuck" twin genoemd
De ontvanger krijgt juist heel veel bloed en gaat steeds meer plassen. Hij krijgt daardoor te veel vruchtwater in zijn vruchtzak. Hierdoor groeit de buik van de moeder hard. Bij heel veel vruchtwater is er een grote kans dat de vliezen breken en kunnen er weeën ontstaan. De foetussen zijn dan al ernstig ziek door de TTS en hebben een grote kans dat ze veel te vroeg geboren worden met een slechte afloop.
Bij welke zwangerschapsduur kan TTS optreden?
In principe kan TTS op ieder moment in de zwangerschap ontstaan. Uit onderzoek is echter gebleken dat de kans het grootst is tussen de 16 en 26 weken
Wat zijn de symptomen van TTS?
Zwangeren met TTS merken vaak dat in korte tijd (een aantal dagen tot weken) hun buik veel dikker wordt. Dit is een alarmsignaal en een reden om direct een gynaecoloog te bezoeken. Het kan samengaan met een strak gespannen gevoel en veel harde buiken. Het snel groeien van de buik is het enige teken van TTS voor de moeder en wordt veroorzaakt door de grote hoeveelheid vruchtwater (polyhydramnion) bij de ontvanger.
Behandelingen TTS
Er bestaan verschillende behandelingen voor TTS, die afhankelijk van de zwangerschapsduur en ernst van het TTS-beeld toegepast kunnen worden.
Laserbehandeling
Deze vorm van behandeling houdt in, dat de oorzaak van TTS (de bloedvatverbindingen op de placenta) wordt aangepakt. Het is te vergelijken met een kijkoperatie. Er wordt via de buikwand van de moeder een kijkertje (2 mm) met een laserdraad (1 mm) ingebracht in de vruchtzak van de ontvanger. Hierdoor kunnen de bloedvaten op de placenta bekeken worden. Alle bloedvaten tussen donor en ontvanger (die dus het TTS-beeld veroorzaken) worden met behulp van de laser dicht gemaakt. Op deze manier wordt de gezamenlijke placenta kunstmatig in tweeën verdeeld. De donor en de ontvanger hebben nu elk hun eigen placentadeel en hun bloedsomlopen staan niet meer met elkaar in verbinding. Tevens wordt het teveel aan vruchtwater afgetapt. Voor deze ingreep wordt de moeder 24 uur opgenomen op de afdeling verloskunde. Tijdens de operatie wordt plaatselijke verdoving, een ruggenprik of algehele narcose gegeven.
Amniodrainage
Een andere vorm van behandeling is gericht op het bestrijden van de symptomen van TTS. Dit wordt gedaan door het overtollige vruchtwater uit de vruchtzak van de ontvanger met behulp van een vruchtwaterpunctie te laten aflopen (amniodrainage). Er wordt een dunne naald (0,9 mm) door de buikwand van de moeder in de vruchtzak van de ontvanger gebracht. Door een slangetje aan de naald wordt het vruchtwater uit de buik weggezogen. Hierdoor wordt de spanning op de buik van de moeder minder en wordt de kans op een vroegtijdige bevalling kleiner. Op deze manier wordt niet de oorzaak van het probleem weggenomen. Bovendien kan de hoeveelheid vruchtwater van de ontvanger weer snel toenemen. Vaak moet de amniodrainage dan ook meerdere keren herhaald worden.
Meestal wordt één van de twee bovengenoemde behandelingen toegepast, maar er zijn ook nog drie andere mogelijkheden.
Navelstrengcoagulatie
Het kan gebeuren dat één van beide foetussen erg ziek is als gevolg van de TTS, terwijl de andere wel in goede conditie is. Als de zeer zieke foetus in de buik van de moeder komt te overlijden, is dit gevaarlijk voor de andere (gezonde) foetus. Bij overlijden kan immers veel bloed van deze gezonde foetus via de bloedvatverbindingen naar de overleden foetus stromen. Hierdoor kan de gezonde foetus eveneens overlijden of ernstige schade oplopen. Om dit te vermijden kan ervoor gekozen worden om de navelstreng van de ernstig zieke foetus dicht te maken (navelstrengcoagulatie). Deze overlijdt dan, echter zonder dat er veel bloed van de gezonde foetus naar de overleden foetus kan stromen. Op deze manier wordt aan de foetus met de goede conditie de beste kans op overleven gegeven.
Soms blijkt tijdens de kijkoperatie dat een laserbehandeling niet mogelijk is (bijvoorbeeld omdat de donor het zicht op de bloedvatverbindingen belemmert en deze dus niet gelaserd kunnen worden). Dan kan eveneens gekozen worden voor navelstrengcoagulatie van één foetus om tenminste de andere foetus te redden.
Zwangerschapsafbreking
Soms zijn beide foetussen al dusdanig ziek door de TTS, dat de kansen op overleving zonder handicap minimaal zijn. In dat geval kan besloten worden de zwangerschap af te breken (mits de zwangerschapsduur niet boven de 24 weken is).
Afwachten
Tenslotte is het ook een optie om niets te doen en het natuurlijke beloop af te wachten. Bij stadium 1, niet al te veel vruchtwater en een stabiele situatie ziet men soms nog dat het vanzelf beter wordt
Laserbehandeling
Deze vorm van behandeling houdt in, dat de oorzaak van TTS (de bloedvatverbindingen op de placenta) wordt aangepakt. Het is te vergelijken met een kijkoperatie. Er wordt via de buikwand van de moeder een kijkertje (2 mm) met een laserdraad (1 mm) ingebracht in de vruchtzak van de ontvanger. Hierdoor kunnen de bloedvaten op de placenta bekeken worden. Alle bloedvaten tussen donor en ontvanger (die dus het TTS-beeld veroorzaken) worden met behulp van de laser dicht gemaakt. Op deze manier wordt de gezamenlijke placenta kunstmatig in tweeën verdeeld. De donor en de ontvanger hebben nu elk hun eigen placentadeel en hun bloedsomlopen staan niet meer met elkaar in verbinding. Tevens wordt het teveel aan vruchtwater afgetapt. Voor deze ingreep wordt de moeder 24 uur opgenomen op de afdeling verloskunde. Tijdens de operatie wordt plaatselijke verdoving, een ruggenprik of algehele narcose gegeven.
Amniodrainage
Een andere vorm van behandeling is gericht op het bestrijden van de symptomen van TTS. Dit wordt gedaan door het overtollige vruchtwater uit de vruchtzak van de ontvanger met behulp van een vruchtwaterpunctie te laten aflopen (amniodrainage). Er wordt een dunne naald (0,9 mm) door de buikwand van de moeder in de vruchtzak van de ontvanger gebracht. Door een slangetje aan de naald wordt het vruchtwater uit de buik weggezogen. Hierdoor wordt de spanning op de buik van de moeder minder en wordt de kans op een vroegtijdige bevalling kleiner. Op deze manier wordt niet de oorzaak van het probleem weggenomen. Bovendien kan de hoeveelheid vruchtwater van de ontvanger weer snel toenemen. Vaak moet de amniodrainage dan ook meerdere keren herhaald worden.
Meestal wordt één van de twee bovengenoemde behandelingen toegepast, maar er zijn ook nog drie andere mogelijkheden.
Navelstrengcoagulatie
Het kan gebeuren dat één van beide foetussen erg ziek is als gevolg van de TTS, terwijl de andere wel in goede conditie is. Als de zeer zieke foetus in de buik van de moeder komt te overlijden, is dit gevaarlijk voor de andere (gezonde) foetus. Bij overlijden kan immers veel bloed van deze gezonde foetus via de bloedvatverbindingen naar de overleden foetus stromen. Hierdoor kan de gezonde foetus eveneens overlijden of ernstige schade oplopen. Om dit te vermijden kan ervoor gekozen worden om de navelstreng van de ernstig zieke foetus dicht te maken (navelstrengcoagulatie). Deze overlijdt dan, echter zonder dat er veel bloed van de gezonde foetus naar de overleden foetus kan stromen. Op deze manier wordt aan de foetus met de goede conditie de beste kans op overleven gegeven.
Soms blijkt tijdens de kijkoperatie dat een laserbehandeling niet mogelijk is (bijvoorbeeld omdat de donor het zicht op de bloedvatverbindingen belemmert en deze dus niet gelaserd kunnen worden). Dan kan eveneens gekozen worden voor navelstrengcoagulatie van één foetus om tenminste de andere foetus te redden.
Zwangerschapsafbreking
Soms zijn beide foetussen al dusdanig ziek door de TTS, dat de kansen op overleving zonder handicap minimaal zijn. In dat geval kan besloten worden de zwangerschap af te breken (mits de zwangerschapsduur niet boven de 24 weken is).
Afwachten
Tenslotte is het ook een optie om niets te doen en het natuurlijke beloop af te wachten. Bij stadium 1, niet al te veel vruchtwater en een stabiele situatie ziet men soms nog dat het vanzelf beter wordt
Prognose na behandeling TTS
Een TTS vanaf stadium 2 die niet behandeld wordt en waarbij het natuurlijke beloop wordt afgewacht, eindigt nagenoeg altijd in een extreme vroeggeboorte. Vaak overlijden dan beide kinderen.
Een amniodrainage gaat gepaard met een klein risico op het breken van de vliezen (ongeveer 1% per ingreep). Het overlevingspercentage van de foetussen na herhaalde amniodrainage is 66%. Daarbij is er een kans van 52% dat beide foetussen overleven, 18% dat één foetus overleeft en 30% dat er geen van de foetussen overleeft. De gemiddelde zwangerschapsduur waarop de kinderen geboren worden is 29 weken. De kans op hersenschade bij overlevende kinderen is 16%.
Een laserbehandeling gaat gepaard met een groter risico op het breken van de vliezen (10%). Het instrument waarmee de laser wordt ingebracht is 3 mm dik en moet door de vliezen heen om in de vruchtzak van de ontvanger te komen.
Er is bovendien een kans van 10% dat niet alle bloedvatverbindingen gezien worden en dus niet gelaserd kunnen worden. Daardoor is het mogelijk dat de TTS niet verdwijnt na de laserbehandeling. In zeer zeldzame gevallen kan het ook gebeuren dat het TTS-beeld na een aantal weken omdraait en de voormalige donor de ontvanger wordt en andersom.
Als de operatie technisch gezien slaagt (dat wil zeggen: alle vaatverbindingen kunnen worden opgespoord en gelaserd en de vliezen breken niet) kan het ook nog gebeuren dat één of beide foetussen gedurende de zwangerschap toch komen te overlijden als gevolg van een ongelijke placentaverdeling.
Het overlevingspercentage van de foetussen na laserbehandeling is 75%. Daarbij is er een kans van 54% dat beide foetussen overleven, 27% dat één foetus overleeft en 19% dat er geen van de foetussen overleeft. Deze getallen komen voort uit de grootste series laserbehandelingen die tot nu toe wereldwijd zijn uitgevoerd. De resultaten van de laserbehandeling in het LUMC komen hiermee overeen. De gemiddelde zwangerschapsduur waarop de kinderen geboren worden is 35 weken. De kans op hersenschade bij overlevende kinderen is 7%.
Bij een navelstrengcoagulatie bestaat dezelfde verhoogde kans op het breken van de vliezen als bij de laserbehandeling (10%). Het overlevingspercentage van de andere foetus na navelstrengcoagulatie van de navelstreng van de zieke foetus is 85%.
De overleden foetus blijft gedurende de rest van de zwangerschap in de baarmoeder. Dit heeft geen nadelige gevolgen voor de moeder of voor de andere foetus. Na de geboorte van het overgebleven kind zal de overleden foetus meestal samen met de placenta geboren worden. Vaak is deze foetus moeilijk herkenbaar, omdat het andere kind alle ruimte in de baarmoeder heeft gebruikt om te groeien en daarbij de dode foetus heeft vervormd en in de vliezen weggedrukt.
Een amniodrainage gaat gepaard met een klein risico op het breken van de vliezen (ongeveer 1% per ingreep). Het overlevingspercentage van de foetussen na herhaalde amniodrainage is 66%. Daarbij is er een kans van 52% dat beide foetussen overleven, 18% dat één foetus overleeft en 30% dat er geen van de foetussen overleeft. De gemiddelde zwangerschapsduur waarop de kinderen geboren worden is 29 weken. De kans op hersenschade bij overlevende kinderen is 16%.
Een laserbehandeling gaat gepaard met een groter risico op het breken van de vliezen (10%). Het instrument waarmee de laser wordt ingebracht is 3 mm dik en moet door de vliezen heen om in de vruchtzak van de ontvanger te komen.
Er is bovendien een kans van 10% dat niet alle bloedvatverbindingen gezien worden en dus niet gelaserd kunnen worden. Daardoor is het mogelijk dat de TTS niet verdwijnt na de laserbehandeling. In zeer zeldzame gevallen kan het ook gebeuren dat het TTS-beeld na een aantal weken omdraait en de voormalige donor de ontvanger wordt en andersom.
Als de operatie technisch gezien slaagt (dat wil zeggen: alle vaatverbindingen kunnen worden opgespoord en gelaserd en de vliezen breken niet) kan het ook nog gebeuren dat één of beide foetussen gedurende de zwangerschap toch komen te overlijden als gevolg van een ongelijke placentaverdeling.
Het overlevingspercentage van de foetussen na laserbehandeling is 75%. Daarbij is er een kans van 54% dat beide foetussen overleven, 27% dat één foetus overleeft en 19% dat er geen van de foetussen overleeft. Deze getallen komen voort uit de grootste series laserbehandelingen die tot nu toe wereldwijd zijn uitgevoerd. De resultaten van de laserbehandeling in het LUMC komen hiermee overeen. De gemiddelde zwangerschapsduur waarop de kinderen geboren worden is 35 weken. De kans op hersenschade bij overlevende kinderen is 7%.
Bij een navelstrengcoagulatie bestaat dezelfde verhoogde kans op het breken van de vliezen als bij de laserbehandeling (10%). Het overlevingspercentage van de andere foetus na navelstrengcoagulatie van de navelstreng van de zieke foetus is 85%.
De overleden foetus blijft gedurende de rest van de zwangerschap in de baarmoeder. Dit heeft geen nadelige gevolgen voor de moeder of voor de andere foetus. Na de geboorte van het overgebleven kind zal de overleden foetus meestal samen met de placenta geboren worden. Vaak is deze foetus moeilijk herkenbaar, omdat het andere kind alle ruimte in de baarmoeder heeft gebruikt om te groeien en daarbij de dode foetus heeft vervormd en in de vliezen weggedrukt.
Hier dan mijn verhaal ......
Mijn naam is Jenniffer Spierings – van Hulten.
Ik ben 30 jaar en moeder van 3 kinderen. ( toen ik dit schreef )
Ik heb een dochter van 3,5 jaar en twee zonen van 15 weken oud.
Ik ben gevraagd om mijn verhaal over mijn bijzondere zwangerschap op papier te zetten.
Ik wist al erg snel dat ik weer zwanger was.Ik werd bij de 4,5 week al erg dik.Ik kon niet meer in mijn gewone broeken.
Ik wilde mijn zwangerschap voor me houden maar dat werd zo natuurlijk wel erg moeilijk.
Mensen begonnen toch te twijfelen of ik pas zo kort zwanger was en adviseerden mij om naar de huisarts te gaan.
Dit heb ik toen ook gedaan en die stuurde mij toch door naar de gynaecoloog voor een termijn bepaling.
Toen ik bij de gynaecoloog op consult kwam had hij echt zoiets van wat kom jij nu al zo vroeg doen want bij dit termijn zie ik nog niets.
Hij adviseerde mij om 2 weken later nog eens terug te komen.
Dus 2 weken later ben ik bij hem terug geweest en ik was al weer flink wat dikker en erg misselijk geweest.
Toen bij die echo zagen we dat er niet een maar twee vruchtjes zaten.
Dit was niet echt een schok voor mij,want ik had er stiekem toch al wel rekening mee gehouden.
De zwangerschap liep eigenlijk erg voorspoedig tot de 23 weken.
Alle controles tot die tijd waren goed ook de echo’s waren goed
Ik ben 30 jaar en moeder van 3 kinderen. ( toen ik dit schreef )
Ik heb een dochter van 3,5 jaar en twee zonen van 15 weken oud.
Ik ben gevraagd om mijn verhaal over mijn bijzondere zwangerschap op papier te zetten.
Ik wist al erg snel dat ik weer zwanger was.Ik werd bij de 4,5 week al erg dik.Ik kon niet meer in mijn gewone broeken.
Ik wilde mijn zwangerschap voor me houden maar dat werd zo natuurlijk wel erg moeilijk.
Mensen begonnen toch te twijfelen of ik pas zo kort zwanger was en adviseerden mij om naar de huisarts te gaan.
Dit heb ik toen ook gedaan en die stuurde mij toch door naar de gynaecoloog voor een termijn bepaling.
Toen ik bij de gynaecoloog op consult kwam had hij echt zoiets van wat kom jij nu al zo vroeg doen want bij dit termijn zie ik nog niets.
Hij adviseerde mij om 2 weken later nog eens terug te komen.
Dus 2 weken later ben ik bij hem terug geweest en ik was al weer flink wat dikker en erg misselijk geweest.
Toen bij die echo zagen we dat er niet een maar twee vruchtjes zaten.
Dit was niet echt een schok voor mij,want ik had er stiekem toch al wel rekening mee gehouden.
De zwangerschap liep eigenlijk erg voorspoedig tot de 23 weken.
Alle controles tot die tijd waren goed ook de echo’s waren goed
Vervolg verhaal Maandag 22 Maart 2004
Op Maandag 22 Maart Moest ik weer voor een echo naar mijn gynaecoloog.
In de 2 weken ervoor had ik erg veel pijn gekregen in mijn bovenlichaam en mijn buik was enorm gegroeid.
Deze was echt 3 cm in 2 dagen gegroeid.Dit ging wel iets te snel.
Ook in gewicht had ik het idee dat er veel bij was gekomen.
De gynaecoloog had mij gewogen en inderdaad er was 8 kilo bijgekomen in 2,5 week.
Dit was toch echt teveel.Hij zei ook dat hij waarschijnlijk op de echo wel kon zien hoe dat zou komen.
Op de echo zagen we dat er 1 baby erg achter lag in de groei , ruim 3 weken.
De arts was ook erg bezorgd en nam gelijk contact op met het ziekenhuis in Tilburg.
Ik werd daar de volgende dag verwacht voor een groeiecho en een dopleronderzoek.
Ook werd ik daar opgenomen.
Ik was erg geschrokken dat het allemaal zo snel ging en was me er van bewust dat er niet voor niets zoveel spoed achter zat.
Nadat ik bij de gynaecoloog uit de kamer kwam zag mijn moeder wel aan mij dat er iets niet goed was.
Na haar te hebben bij gepraat zijn we naar het huis van mijn moeder gegaan.
Ik was erg geschrokken en heel bang dat het allemaal fout zou gaan.Mijn dochter zag dat ik veel verdriet had en kwam mij gelijk troosten,ook aan haar uitgelegd dat de baby’s ziek waren en mama naar het ziekenhuis moest en daar moest blijven slapen.
Bij mijn moeder heb ik mijn man via de telefoon voorzichtig ingelicht en gevraagd direct naar mijn moeder te komen om het een en ander te regelen.
Ik moest de volgende dag opgenomen worden en iemand moest toch ook onze dochter opvangen.
We wisten nog niet voor hoelang.
In de 2 weken ervoor had ik erg veel pijn gekregen in mijn bovenlichaam en mijn buik was enorm gegroeid.
Deze was echt 3 cm in 2 dagen gegroeid.Dit ging wel iets te snel.
Ook in gewicht had ik het idee dat er veel bij was gekomen.
De gynaecoloog had mij gewogen en inderdaad er was 8 kilo bijgekomen in 2,5 week.
Dit was toch echt teveel.Hij zei ook dat hij waarschijnlijk op de echo wel kon zien hoe dat zou komen.
Op de echo zagen we dat er 1 baby erg achter lag in de groei , ruim 3 weken.
De arts was ook erg bezorgd en nam gelijk contact op met het ziekenhuis in Tilburg.
Ik werd daar de volgende dag verwacht voor een groeiecho en een dopleronderzoek.
Ook werd ik daar opgenomen.
Ik was erg geschrokken dat het allemaal zo snel ging en was me er van bewust dat er niet voor niets zoveel spoed achter zat.
Nadat ik bij de gynaecoloog uit de kamer kwam zag mijn moeder wel aan mij dat er iets niet goed was.
Na haar te hebben bij gepraat zijn we naar het huis van mijn moeder gegaan.
Ik was erg geschrokken en heel bang dat het allemaal fout zou gaan.Mijn dochter zag dat ik veel verdriet had en kwam mij gelijk troosten,ook aan haar uitgelegd dat de baby’s ziek waren en mama naar het ziekenhuis moest en daar moest blijven slapen.
Bij mijn moeder heb ik mijn man via de telefoon voorzichtig ingelicht en gevraagd direct naar mijn moeder te komen om het een en ander te regelen.
Ik moest de volgende dag opgenomen worden en iemand moest toch ook onze dochter opvangen.
We wisten nog niet voor hoelang.
Dinsdag 23 Maart 2004
Dinsdag 23 Maart . Mijn moeder had zich ziek gemeld en zou onze dochter verder opvangen voorlopig.
Dus dat was een geruststelling dat daar goed voor gezorgd zou worden.
De nacht was ik wel doorgekomen maar had weinig geslapen.
Er gaat van alles door je hoofd,wat is er aan de hand,wat zijn de gevolgen.
Zoveel vragen,je wordt er gek van.
Ik hoopte die dag wat meer duidelijkheid te krijgen .Nou dat was ook zo.
Die dag om 9.00 uur in het ziekenhuis voor opname.Onze dochter en mijn moeder waren er ook bij.Onze dochter mocht mee want dan kon ze zien waar mama moest slapen.
Om 11.30 uur kreeg ik de groeiecho en het dopleronderzoek.
Hierna was het wachten op de uitslag.Onze dochter was ondertussen door mijn moeder naar school gebracht.
Dit duurde en duurde maar,dan duurt de tijd erg lang als je ergens op zit te wachten.
We hadden net alle spullen in de kastjes gestopt toen ze om 14.00 uur kwamen of we mee wilden gaan voor een gesprek met de gynaecoloog Dr.v.Dessel.
Dit voorspelde al niet veel goeds.
Toen we de kamer binnen kwamen had ik ook echt het idee dit zit helemaal fout.
De arts vertelde ons dat de kinderen het T.T.S hadden. Dit staat voor Twin to Twin Syndroom.Dit betekend dat het altijd om een eeneiige tweeling gaat.De balans tussen beide bloedsomlopen is verstoord. In de placenta die ze beide delen zijn de slagaderen van de ene verbonden met de aderen van de ander.
Door de hogere bloeddruk in de slagaderen stroomt er voortdurend een beetje bloed van het ene kind naar het andere maar niet terug.
Er gaat meer bloed van het ene kind naar het andere kind dan terug.Daardoor wordt de groei van beide kinderen verstoord.De gever verliest bloed,de nieren krijgen minder bloed,waardoor het minder kan plassen en vruchtwater verliest.Zijn deel van de placenta raakt minder doorbloed en hij raakt ondervoed.De ontvanger krijgt er telkens wat meer bloed bij,ontwikkelt een hogere bloeddruk,gaat teveel plassen en maakt teveel vruchtwater aan.Het hart wordt daardoor teveel belast.
Voor beide kinderen ontstaat er een gevaarlijke situatie die de dood tot gevolg kan hebben.
Dat was wel even schrikken.We werden ons er van bewust dat het heel goed fout zat.
Ook toen we te horen kregen dat dit alleen behandeld kan worden in Leiden toen werd ik helemaal bang.
Hoe moest dat nou ?
Ik moest helemaal naar Leiden en wie ging dan voor Kirsten zorgen en wanneer kwam ze dan op bezoek.
Buiten de TTS was dat ook een van mijn grootste zorgen.
Helemaal naar Leiden,maar ik had geen keus en je doet dan toch wat het beste is voor je kinderen.
We konden de kasten weer uitpakken en alles weer in de tas doen en regelrecht naar Leiden.Heb op de parkeerplaats mijn laatste sigaret op en ben toen acuut gestopt.Het was toen 14.30 uur op weg naar Leiden.
Dr van Dessel had al contact opgenomen met Dr Middeldorp die ons in Leiden op zou vangen.
We wisten natuurlijk niet hoelang we er over zouden doen maar ze zou wachten op ons.
Rond 16.00 uur waren we in Leiden (LUMC) en Dr Middeldorp stond al op ons te wachten.
We moesten gelijk mee naar de echokamer en er werd meteen weer een echo gemaakt en een dopleronderzoek.
Ja het was duidelijk TTS.Het ene kind lag als het ware vacuüm tegen de placenta aan en de ander had een heel zwembad om zich heen.
Ook de doorbloeding van de kleinste was niet constant.
Ik had het in de auto er al met mijn man over gehad dat ik nu heel graag wilde weten of het twee jongens of twee meisjes waren,want wij kregen in Tilburg pas te horen dat het om een eeneiige tweeling ging.
Misschien was het een houvast voor mij.
Dus tijdens de echo vroeg in het aan de echoscopiste en die zei al dat ze het duidelijk had gezien.
Ze vertelde ons dat het twee jongens waren.Ook Dr Middeldorp vertelde het dus ik was er wel zeker van.Toen liet ze ons zien waar ze het aan gezien had,nou dat was wel duidelijk.
Vanaf toen wisten we ook wie wie was,wie Luke en wie Ryan zou gaan heten.De gever werd Luke en de ontvanger werd Ryan.
Dr Middeldorp had er nog een andere gynaecoloog bij gehaald en ze wilden in eerste instantie die avond nog gaan operen.
Helaas ging dit niet door, er was geen o.k beschikbaar en ook geen o.k personeel,dit zou pas rond 2.00 uur 's-Nachts zijn.
Dat deden ze toch maar niet.Wel hebben ze ’s-Avonds nog een vruchtwaterpunctie gedaan om de enorme druk van mijn buik af te halen.Ze hebben toen 2 liter vruchtwater bij Ryan (ontvanger ) weggehaald en dat was een hele opluchting voor mij.De druk op mijn buik werd gelijk verminderd en pijn werd wel minder.
De kans op weeen is vergroot doordat mijn baarmoederhals verkort is door de enorme druk die erop heeft gestaan.Door de vruchtwaterpunctie is die druk ook verlaagt waardoor de kans op weeen ook iets was verlaagd.
Nou daar lag ik dan helemaal in Leiden maar gelukkig was mijn man bij mij en bleef ook bij mij.
De volgende dag zouden ze de laserbehandeling gaan doen na 14.00 uur.
Die nacht heel weinig geslapen, er gaat van alles door je heen,als het maar goed gaat en als de kinderen maar gezond zijn
Dus dat was een geruststelling dat daar goed voor gezorgd zou worden.
De nacht was ik wel doorgekomen maar had weinig geslapen.
Er gaat van alles door je hoofd,wat is er aan de hand,wat zijn de gevolgen.
Zoveel vragen,je wordt er gek van.
Ik hoopte die dag wat meer duidelijkheid te krijgen .Nou dat was ook zo.
Die dag om 9.00 uur in het ziekenhuis voor opname.Onze dochter en mijn moeder waren er ook bij.Onze dochter mocht mee want dan kon ze zien waar mama moest slapen.
Om 11.30 uur kreeg ik de groeiecho en het dopleronderzoek.
Hierna was het wachten op de uitslag.Onze dochter was ondertussen door mijn moeder naar school gebracht.
Dit duurde en duurde maar,dan duurt de tijd erg lang als je ergens op zit te wachten.
We hadden net alle spullen in de kastjes gestopt toen ze om 14.00 uur kwamen of we mee wilden gaan voor een gesprek met de gynaecoloog Dr.v.Dessel.
Dit voorspelde al niet veel goeds.
Toen we de kamer binnen kwamen had ik ook echt het idee dit zit helemaal fout.
De arts vertelde ons dat de kinderen het T.T.S hadden. Dit staat voor Twin to Twin Syndroom.Dit betekend dat het altijd om een eeneiige tweeling gaat.De balans tussen beide bloedsomlopen is verstoord. In de placenta die ze beide delen zijn de slagaderen van de ene verbonden met de aderen van de ander.
Door de hogere bloeddruk in de slagaderen stroomt er voortdurend een beetje bloed van het ene kind naar het andere maar niet terug.
Er gaat meer bloed van het ene kind naar het andere kind dan terug.Daardoor wordt de groei van beide kinderen verstoord.De gever verliest bloed,de nieren krijgen minder bloed,waardoor het minder kan plassen en vruchtwater verliest.Zijn deel van de placenta raakt minder doorbloed en hij raakt ondervoed.De ontvanger krijgt er telkens wat meer bloed bij,ontwikkelt een hogere bloeddruk,gaat teveel plassen en maakt teveel vruchtwater aan.Het hart wordt daardoor teveel belast.
Voor beide kinderen ontstaat er een gevaarlijke situatie die de dood tot gevolg kan hebben.
Dat was wel even schrikken.We werden ons er van bewust dat het heel goed fout zat.
Ook toen we te horen kregen dat dit alleen behandeld kan worden in Leiden toen werd ik helemaal bang.
Hoe moest dat nou ?
Ik moest helemaal naar Leiden en wie ging dan voor Kirsten zorgen en wanneer kwam ze dan op bezoek.
Buiten de TTS was dat ook een van mijn grootste zorgen.
Helemaal naar Leiden,maar ik had geen keus en je doet dan toch wat het beste is voor je kinderen.
We konden de kasten weer uitpakken en alles weer in de tas doen en regelrecht naar Leiden.Heb op de parkeerplaats mijn laatste sigaret op en ben toen acuut gestopt.Het was toen 14.30 uur op weg naar Leiden.
Dr van Dessel had al contact opgenomen met Dr Middeldorp die ons in Leiden op zou vangen.
We wisten natuurlijk niet hoelang we er over zouden doen maar ze zou wachten op ons.
Rond 16.00 uur waren we in Leiden (LUMC) en Dr Middeldorp stond al op ons te wachten.
We moesten gelijk mee naar de echokamer en er werd meteen weer een echo gemaakt en een dopleronderzoek.
Ja het was duidelijk TTS.Het ene kind lag als het ware vacuüm tegen de placenta aan en de ander had een heel zwembad om zich heen.
Ook de doorbloeding van de kleinste was niet constant.
Ik had het in de auto er al met mijn man over gehad dat ik nu heel graag wilde weten of het twee jongens of twee meisjes waren,want wij kregen in Tilburg pas te horen dat het om een eeneiige tweeling ging.
Misschien was het een houvast voor mij.
Dus tijdens de echo vroeg in het aan de echoscopiste en die zei al dat ze het duidelijk had gezien.
Ze vertelde ons dat het twee jongens waren.Ook Dr Middeldorp vertelde het dus ik was er wel zeker van.Toen liet ze ons zien waar ze het aan gezien had,nou dat was wel duidelijk.
Vanaf toen wisten we ook wie wie was,wie Luke en wie Ryan zou gaan heten.De gever werd Luke en de ontvanger werd Ryan.
Dr Middeldorp had er nog een andere gynaecoloog bij gehaald en ze wilden in eerste instantie die avond nog gaan operen.
Helaas ging dit niet door, er was geen o.k beschikbaar en ook geen o.k personeel,dit zou pas rond 2.00 uur 's-Nachts zijn.
Dat deden ze toch maar niet.Wel hebben ze ’s-Avonds nog een vruchtwaterpunctie gedaan om de enorme druk van mijn buik af te halen.Ze hebben toen 2 liter vruchtwater bij Ryan (ontvanger ) weggehaald en dat was een hele opluchting voor mij.De druk op mijn buik werd gelijk verminderd en pijn werd wel minder.
De kans op weeen is vergroot doordat mijn baarmoederhals verkort is door de enorme druk die erop heeft gestaan.Door de vruchtwaterpunctie is die druk ook verlaagt waardoor de kans op weeen ook iets was verlaagd.
Nou daar lag ik dan helemaal in Leiden maar gelukkig was mijn man bij mij en bleef ook bij mij.
De volgende dag zouden ze de laserbehandeling gaan doen na 14.00 uur.
Die nacht heel weinig geslapen, er gaat van alles door je heen,als het maar goed gaat en als de kinderen maar gezond zijn
Woensdag 24 Maart 2004 / Donderdag 25 Maart 2004
Woensdag 24 Maart. 25 WEKEN De dag van de operatie.
Ik kreeg een licht ontbijtje en er werd bloed afgenomen.Ik moest volledig onder narcose dus ik moest zo nuchter mogelijk zijn.
Ik kreeg die dag veel steun van familie en vrienden die bij mij waren in het ziekenhuis.
Eindelijk was het 14.00 uur en ik werd alsmaar zenuwachtiger.Toen kwamen ze vertellen dat het nog wel even kon duren.Nou wachten duurt erg lang.Toen kwamen ze ook nog om toestemming vragen dat als het nodig was om een kind te redden dat ze dan de navelstreng van het andere kind door mochten branden.Wat was dat nou voor een vraag.Ik had denk ik weinig keus.Je gaat dan toch graag voor 1als helemaal geen.
Ik moest er niet aan denken om 1 baby te moeten verliezen.Nu werd het natuurlijk alleen maar nog spannender.Ik werd echt heel zenuwachtig en ik wenste dat het maar erg snel voorbij zou zijn en dat ze er na de operatie nog in zouden zitten.Allebei.
Zo werd het langzaam 18.00 uur en iedereen was zenuwachtig en ja daar kwamen ze me halen voor de operatie.
Ik ben samen met mijn man naar de o.k gegaan,toen ik eenmaal in de operatiekamer was werd ik gerustgesteld door DR.Klumper en Dr van den Bussen.
Deze twee gynaecologen gingen de operatie doen.Ik was overgeleverd aan hun kundige handen.Om 20.30 uur werd mijn man gebeld om naar de verkoeverkamer te komen,ik had blijkbaar al heel vaak om hem gevraagd.Toen mijn man bij me was had ik erg veel pijn en heb ik een paar keer morfine gekregen.Toen ik bij kwam was mijn eerste vraag of ik allebei de kinderen nog had en of ze nog leefden.Ja gelukkig wel,maar toen werd ook gelijk verteld dat de operatie was mislukt.Wat een grote domper, wat moest er nu gebeuren ? Ook hadden ze weer 2 liter vruchtwater bij de ontvanger weggehaald. Nu in het totaal al 4 liter.
Ze hadden de operatie niet uit kunnen voeren omdat de gever precies op de plek lag waar ze moesten zijn.Ze hebben er daarna over gedacht om het op een later tijdstip alsnog te proberen maar dan via een andere kant.Maar ze zouden eerst afwachten wat de gever zou gaan doen nu er 4 liter vruchtwater weg was gehaald.
Ook die nacht bleef mijn man weer bij mij in Leiden.
Gelukkig deed onze dochter het erg goed bij mijn ouders en dat was een geruststelling.
Nu de volgende dag afwachten of er veranderingen zijn
Donderdag 25 Maart . Er werd ’s-Morgens weer een echo gemaakt en wat we zagen was erg hoopvol.Het bleek dat de gever van de vruchtwaterpunctie had geprofiteerd.Het zag er allemaal wat beter uit.Door de drainage werd mijn placenta oppervlak vergroot.Eerst was mijn placenta lang en smal en nu was die kort en dik.Ook de doorbloedingen waren nu beter,van de gever was de doorbloeding nu ook continu.Ik kreeg weer wat hoop,het zag er gelukkig wat beter uit.
De vraag die bij mij bleef hangen was wel of de gever niet had geleden onder de niet continue doorbloeding.Ik had die dag ook een spuit anti-D gehad omdat ik een rhesus negatieve bloedgroep heb.
Ook hebben ze de eerste longrijpingsspuitjes bij mij gezet, omdat ze de kans op teveel te vroeg geboren worden nog steeds erg hoog achtten.Als ze dan eerder geboren worden dan maken ze een iets betere kans om te overleven.
Ik kreeg een licht ontbijtje en er werd bloed afgenomen.Ik moest volledig onder narcose dus ik moest zo nuchter mogelijk zijn.
Ik kreeg die dag veel steun van familie en vrienden die bij mij waren in het ziekenhuis.
Eindelijk was het 14.00 uur en ik werd alsmaar zenuwachtiger.Toen kwamen ze vertellen dat het nog wel even kon duren.Nou wachten duurt erg lang.Toen kwamen ze ook nog om toestemming vragen dat als het nodig was om een kind te redden dat ze dan de navelstreng van het andere kind door mochten branden.Wat was dat nou voor een vraag.Ik had denk ik weinig keus.Je gaat dan toch graag voor 1als helemaal geen.
Ik moest er niet aan denken om 1 baby te moeten verliezen.Nu werd het natuurlijk alleen maar nog spannender.Ik werd echt heel zenuwachtig en ik wenste dat het maar erg snel voorbij zou zijn en dat ze er na de operatie nog in zouden zitten.Allebei.
Zo werd het langzaam 18.00 uur en iedereen was zenuwachtig en ja daar kwamen ze me halen voor de operatie.
Ik ben samen met mijn man naar de o.k gegaan,toen ik eenmaal in de operatiekamer was werd ik gerustgesteld door DR.Klumper en Dr van den Bussen.
Deze twee gynaecologen gingen de operatie doen.Ik was overgeleverd aan hun kundige handen.Om 20.30 uur werd mijn man gebeld om naar de verkoeverkamer te komen,ik had blijkbaar al heel vaak om hem gevraagd.Toen mijn man bij me was had ik erg veel pijn en heb ik een paar keer morfine gekregen.Toen ik bij kwam was mijn eerste vraag of ik allebei de kinderen nog had en of ze nog leefden.Ja gelukkig wel,maar toen werd ook gelijk verteld dat de operatie was mislukt.Wat een grote domper, wat moest er nu gebeuren ? Ook hadden ze weer 2 liter vruchtwater bij de ontvanger weggehaald. Nu in het totaal al 4 liter.
Ze hadden de operatie niet uit kunnen voeren omdat de gever precies op de plek lag waar ze moesten zijn.Ze hebben er daarna over gedacht om het op een later tijdstip alsnog te proberen maar dan via een andere kant.Maar ze zouden eerst afwachten wat de gever zou gaan doen nu er 4 liter vruchtwater weg was gehaald.
Ook die nacht bleef mijn man weer bij mij in Leiden.
Gelukkig deed onze dochter het erg goed bij mijn ouders en dat was een geruststelling.
Nu de volgende dag afwachten of er veranderingen zijn
Donderdag 25 Maart . Er werd ’s-Morgens weer een echo gemaakt en wat we zagen was erg hoopvol.Het bleek dat de gever van de vruchtwaterpunctie had geprofiteerd.Het zag er allemaal wat beter uit.Door de drainage werd mijn placenta oppervlak vergroot.Eerst was mijn placenta lang en smal en nu was die kort en dik.Ook de doorbloedingen waren nu beter,van de gever was de doorbloeding nu ook continu.Ik kreeg weer wat hoop,het zag er gelukkig wat beter uit.
De vraag die bij mij bleef hangen was wel of de gever niet had geleden onder de niet continue doorbloeding.Ik had die dag ook een spuit anti-D gehad omdat ik een rhesus negatieve bloedgroep heb.
Ook hebben ze de eerste longrijpingsspuitjes bij mij gezet, omdat ze de kans op teveel te vroeg geboren worden nog steeds erg hoog achtten.Als ze dan eerder geboren worden dan maken ze een iets betere kans om te overleven.
Vrijdag 26 Maart 2004
Vrijdag 26 Maart. De gynaecologen hadden besloten om een MRI-scan te maken van de hersentjes van de baby’s om te kijken of ze geen beschadigingen op hadden gelopen tijdens het hele proces.Als ze alsnog zouden opereren en ze zouden een keus moeten maken om een baby te laten sterven dat ze dan een juist keuze zouden maken.Als er dan een baby beschadigingen zou hebben zouden ze die baby laten sterven.
Ik wist niet wat ik allemaal meemaakte,ben je blij dat je zwanger bent dan ook nog van twee en dan deze keuzes.Hier denk je toch niet aan !
Om 12.00 uur die dag zijn we de MRI gaan maken.Dit duurde een uur.Ik moest in de scan en ze gingen via mijn buik foto’s maken van de hersentjes van de baby’s.
Na de sessie mochten we de foto’s zien van de MRI.Op een foto lag de kleinste te duimen.Dat was een mooi gezicht en een goed gevoel.
Toen moesten we weer de hele middag wachten tot ze de uitslag kwamen brengen. Zou alles goed zijn ?Je hoopt alleen maar. Om 17.00 uur kwam Dr van den Bussen met de uitslag.Deze was goed, beide kinderen hadden geen afwijkingen of beschadigingen.
O, wat een opluchting.Weer iets wat meevalt. Zou het dan toch goed komen ? Er viel een hele zware druk van ons af. ‘s-Avonds kwam Dr van den Bussen weer om nog een echo te maken om te kijken hoe ze het deden en of ze toch nog moesten proberen te opereren.
De echo was weer wat beter, de doorbloedingen bleven stabiel.Ik had die middag weer een longrijpingsspuitje gehad dit was de laatste.Die spuiten doen heel erg zeer als ze de vloeistof in je spier spuiten maar ik wist waar ik het voor deed.
Ik kon niet veel doen en had dit allemaal niet zelf in de hand dus ik deed maar wat mij het beste leek.Ze hadden het over keuzes,maar in deze situatie heb je geen keuzes je doet wat het beste is koste wat kost
Ik wist niet wat ik allemaal meemaakte,ben je blij dat je zwanger bent dan ook nog van twee en dan deze keuzes.Hier denk je toch niet aan !
Om 12.00 uur die dag zijn we de MRI gaan maken.Dit duurde een uur.Ik moest in de scan en ze gingen via mijn buik foto’s maken van de hersentjes van de baby’s.
Na de sessie mochten we de foto’s zien van de MRI.Op een foto lag de kleinste te duimen.Dat was een mooi gezicht en een goed gevoel.
Toen moesten we weer de hele middag wachten tot ze de uitslag kwamen brengen. Zou alles goed zijn ?Je hoopt alleen maar. Om 17.00 uur kwam Dr van den Bussen met de uitslag.Deze was goed, beide kinderen hadden geen afwijkingen of beschadigingen.
O, wat een opluchting.Weer iets wat meevalt. Zou het dan toch goed komen ? Er viel een hele zware druk van ons af. ‘s-Avonds kwam Dr van den Bussen weer om nog een echo te maken om te kijken hoe ze het deden en of ze toch nog moesten proberen te opereren.
De echo was weer wat beter, de doorbloedingen bleven stabiel.Ik had die middag weer een longrijpingsspuitje gehad dit was de laatste.Die spuiten doen heel erg zeer als ze de vloeistof in je spier spuiten maar ik wist waar ik het voor deed.
Ik kon niet veel doen en had dit allemaal niet zelf in de hand dus ik deed maar wat mij het beste leek.Ze hadden het over keuzes,maar in deze situatie heb je geen keuzes je doet wat het beste is koste wat kost
Zaterdag 27 Maart 2004 / Zondag 28 Maart 2004
Zaterdag 27 Maart. Nu is het even afwachten ze doen niets tot maandag dan krijg ik pas weer een echo.Ondertussen zoveel mogelijk rusten.
Ik was best wel bang want mijn buikomvang nam weer toe dus ik dacht dat de ontvanger weer veel meer vruchtwater aan het aanmaken was,en dit gaat dan ten koste van de gever.Maar de buik bleef wel soepel dus zei de verpleging dat er niets aan de hand was.
Zondag 28 Maart. De gewone controles werden gedaan.Bloeddruk pols en hartslag.Deze waren goed alleen was mijn pols wat verhoogd maar dit had ik al bij binnenkomst.Buik bleef soepel dus maakte ik me geen zorgen.Ook mijn man is al die tijd in Leiden geweest.
In het weekend is onze dochter op bezoek geweest dit vond ik wel erg fijn en ze ging ook heel makkelijk weer mee naar opa en oma.Dat was een goed teken.Ze maakte het goed.
Weer een zorg minder.Zorgen waren er toch al genoeg
Ik was best wel bang want mijn buikomvang nam weer toe dus ik dacht dat de ontvanger weer veel meer vruchtwater aan het aanmaken was,en dit gaat dan ten koste van de gever.Maar de buik bleef wel soepel dus zei de verpleging dat er niets aan de hand was.
Zondag 28 Maart. De gewone controles werden gedaan.Bloeddruk pols en hartslag.Deze waren goed alleen was mijn pols wat verhoogd maar dit had ik al bij binnenkomst.Buik bleef soepel dus maakte ik me geen zorgen.Ook mijn man is al die tijd in Leiden geweest.
In het weekend is onze dochter op bezoek geweest dit vond ik wel erg fijn en ze ging ook heel makkelijk weer mee naar opa en oma.Dat was een goed teken.Ze maakte het goed.
Weer een zorg minder.Zorgen waren er toch al genoeg
Maandag 29 Maart 2004
Maandag 29 Maart. Die ochtend weer een echo gehad.Was wel erg benieuwd,was weer 3 dagen geleden.Zou er weer iets veranderd zijn en hoe zat het met het vruchtwater ?
Tijdens de echo zagen we dat de kleinste (LUKE) het alweer wat beter deed.De doorbloeding van zijn navelstreng bleef stabiel en hij had zelf wat vruchtwater aangemaakt !!!!!!!
Hij had blaasvulling en dat betekende dat hij zich weer aan het voeden was. Misschien is een tweede operatie helemaal niet nodig .De grootste (RYAN) had het nu wat zwaarder,zijn hartje was wat vergroot maar ze zeiden dat dit vaak voorkwam bij TTS-kinderen.De verdere doorbloedingen waren goed dus geen reden tot zorgen.
Afgesproken werd dat ze donderdag weer een echo zouden maken
Tijdens de echo zagen we dat de kleinste (LUKE) het alweer wat beter deed.De doorbloeding van zijn navelstreng bleef stabiel en hij had zelf wat vruchtwater aangemaakt !!!!!!!
Hij had blaasvulling en dat betekende dat hij zich weer aan het voeden was. Misschien is een tweede operatie helemaal niet nodig .De grootste (RYAN) had het nu wat zwaarder,zijn hartje was wat vergroot maar ze zeiden dat dit vaak voorkwam bij TTS-kinderen.De verdere doorbloedingen waren goed dus geen reden tot zorgen.
Afgesproken werd dat ze donderdag weer een echo zouden maken
Dinsdag 30 Maart / Woensdag 31 Maart 2004
Dinsdag 30 Maart .Vandaag een rustdag.Even afwachten er gebeurt verder niets.Alles blijft rustig.Voel de kinderen wel bewegen dus dat zit wel goed.
Woensdag 31 Maart. Eerste mijlpaal bereikt 26 WEKEN . Vanaf nu maken ze een reële kans als ze nu geboren zouden worden.Dat is hoe stom het ook klinkt een hele geruststelling. Ik weet dat er heel veel verkeerd kan gaan als ze nu geboren zouden worden maar ze maken al een kans.Voorheen was dat niet zo.
Vanaf vandaag gaan ze iedere dag proberen een CTG te maken van de beide hartjes.
De eerste CTG was goed.De hartjes kloppen regelmatig.
Ook werd er die dag bij mij bloed afgenomen in verband met mijn hoge pols.
Ik ging toch wel nadenken dat als alles goed zou blijven gaan of dat ik dan misschien niet naar Tilburg zou mogen of naar huis,maar daar werd gelijk nee op geantwoord.
Moest ik dan tot aan de bevalling hier blijven ? Hoelang zouden ze me eventueel laten lopen als alles goed zou gaan ? Ik wilde hier wel graag wat antwoorden op hebben. Maar het was nog te vroeg om dit te bespreken moest nog steeds gewoon afwachten en dan zouden ze wel zien. Ook werd er voor ons een maatschappelijkwerkster ingeschakeld en daar hebben we veel aan gehad.Zij had al meerdere stellen meegemaakt met TTS-kinderen en die ver van huis zaten.Zij was een aanspreekpunt voor ons.Dit was een hele steun.
Woensdag 31 Maart. Eerste mijlpaal bereikt 26 WEKEN . Vanaf nu maken ze een reële kans als ze nu geboren zouden worden.Dat is hoe stom het ook klinkt een hele geruststelling. Ik weet dat er heel veel verkeerd kan gaan als ze nu geboren zouden worden maar ze maken al een kans.Voorheen was dat niet zo.
Vanaf vandaag gaan ze iedere dag proberen een CTG te maken van de beide hartjes.
De eerste CTG was goed.De hartjes kloppen regelmatig.
Ook werd er die dag bij mij bloed afgenomen in verband met mijn hoge pols.
Ik ging toch wel nadenken dat als alles goed zou blijven gaan of dat ik dan misschien niet naar Tilburg zou mogen of naar huis,maar daar werd gelijk nee op geantwoord.
Moest ik dan tot aan de bevalling hier blijven ? Hoelang zouden ze me eventueel laten lopen als alles goed zou gaan ? Ik wilde hier wel graag wat antwoorden op hebben. Maar het was nog te vroeg om dit te bespreken moest nog steeds gewoon afwachten en dan zouden ze wel zien. Ook werd er voor ons een maatschappelijkwerkster ingeschakeld en daar hebben we veel aan gehad.Zij had al meerdere stellen meegemaakt met TTS-kinderen en die ver van huis zaten.Zij was een aanspreekpunt voor ons.Dit was een hele steun.
Donderdag 1 April 2004 t/m Zondag 4 April 2004
Donderdag 1 April. Weer een echo gehad.Toestand van de gever (LUKE) is stabiel er is weinig verandering.Bij de ontvanger (RYAN) was wat meer vruchtwater bijgekomen en het hartklepje lekte gelukkig wat minder.
Uitslag van mijn bloed was goed,had wel een te laag hb-gehalte dus kreeg ik staaltabletten.
Er is ook een ECG van mij gemaakt in verband met mijn te hoge pols maar deze was ook goed.
De CTG’s van de hartjes waren ook goed.We hebben afgesproken dat er Maandag weer een echo gemaakt zal worden en dan kijken ze ook weer naar de groei en ze doen weer een dopleronderzoek.Ook gaan ze naar mijn baarmoederhals kijken of die niet verder verkort is in al die tijd dat ik daar ben.Als ze een groeiecho maken dan meten ze dus alles op van beide baby’s en vergelijken ze dat met de vorige groeiecho.
Ook kunnen ze dan een gewichtschatting maken naar aanleiding van de groei van de kinderen.
Verder wordt er tot maandag geen actie ondernomen alleen de gebruikelijke controles en de CTG’s van de baby’s. Mocht mijn buik nou toch weer harder gaan groeien en wordt hij weer erg gespannen dan kunnen ze alsnog een drainage gaan doen.
Vrijdag 2 April. Mijn vader is jarig vandaag en komt dit samen met mij en mijn man , dochter en moeder hier in Leiden vieren. Alle controles van vandaag zijn weer goed.
Heerlijke avond gehad en lekker gebak gegeten, mijn meisje weer gezien.Dat doet een moeder goed.
Zaterdag en zondag 3 en 4 April. Alle controles goed en CTG’s.
Uitslag van mijn bloed was goed,had wel een te laag hb-gehalte dus kreeg ik staaltabletten.
Er is ook een ECG van mij gemaakt in verband met mijn te hoge pols maar deze was ook goed.
De CTG’s van de hartjes waren ook goed.We hebben afgesproken dat er Maandag weer een echo gemaakt zal worden en dan kijken ze ook weer naar de groei en ze doen weer een dopleronderzoek.Ook gaan ze naar mijn baarmoederhals kijken of die niet verder verkort is in al die tijd dat ik daar ben.Als ze een groeiecho maken dan meten ze dus alles op van beide baby’s en vergelijken ze dat met de vorige groeiecho.
Ook kunnen ze dan een gewichtschatting maken naar aanleiding van de groei van de kinderen.
Verder wordt er tot maandag geen actie ondernomen alleen de gebruikelijke controles en de CTG’s van de baby’s. Mocht mijn buik nou toch weer harder gaan groeien en wordt hij weer erg gespannen dan kunnen ze alsnog een drainage gaan doen.
Vrijdag 2 April. Mijn vader is jarig vandaag en komt dit samen met mij en mijn man , dochter en moeder hier in Leiden vieren. Alle controles van vandaag zijn weer goed.
Heerlijke avond gehad en lekker gebak gegeten, mijn meisje weer gezien.Dat doet een moeder goed.
Zaterdag en zondag 3 en 4 April. Alle controles goed en CTG’s.
Maandag 5 April 2004
Maandag 5 April.Vandaag gelukkig weer een echo gehad,ik leeft er helemaal naar toe.Ik was erg benieuwd of er weer veranderingen waren ja of nee.
De twee mannen doen het gelukkig weer wat beter,maar ik moet voorlopig nog wel hier blijven.Nu hebben ze het erover dat ik tot aan de bevalling daar nog wel lig.Het probleem is ook nog steeds dat mijn baarmoederhals zo verkort is en dat ik dan snel kan gaan bevallen.
Ik moet nog steeds zoveel mogelijk in bed blijven en rust houden. Dit is heel erg moeilijk voor mij om rustig te blijven.Ik dacht het gaat eindelijk weer beter met de baby’s dan mag ik misschien wel naar Tilburg naar het ziekenhuis.Dat is wat dichterbij en kan ik mijn dochtertje wat vaker zien,want die mis ik heel erg.Ze belt wel iedere dag en ik naar haar maar dat is toch heel anders dan dat ik ze lekker kan vasthouden en knuffelen.
Mis haar heel erg en ben bezorgd hoe het verder moet want mijn moeder gaat weer werken die kan ook niet al die tijd thuis blijven. Ze gaat vanaf Donderdag naar mijn schoonmoeder. Ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.Ik hoop dat het goed gaat. Kirsten gaat ook gewoon naar school en dat is ook al een geruststelling dat dat gewoon allemaal door gaat.Voor haar moet het zo “gewoon” mogelijk blijven.
Vanavond is ze weer geweest en het was weer erg gezellig
De twee mannen doen het gelukkig weer wat beter,maar ik moet voorlopig nog wel hier blijven.Nu hebben ze het erover dat ik tot aan de bevalling daar nog wel lig.Het probleem is ook nog steeds dat mijn baarmoederhals zo verkort is en dat ik dan snel kan gaan bevallen.
Ik moet nog steeds zoveel mogelijk in bed blijven en rust houden. Dit is heel erg moeilijk voor mij om rustig te blijven.Ik dacht het gaat eindelijk weer beter met de baby’s dan mag ik misschien wel naar Tilburg naar het ziekenhuis.Dat is wat dichterbij en kan ik mijn dochtertje wat vaker zien,want die mis ik heel erg.Ze belt wel iedere dag en ik naar haar maar dat is toch heel anders dan dat ik ze lekker kan vasthouden en knuffelen.
Mis haar heel erg en ben bezorgd hoe het verder moet want mijn moeder gaat weer werken die kan ook niet al die tijd thuis blijven. Ze gaat vanaf Donderdag naar mijn schoonmoeder. Ben heel benieuwd hoe dat zal gaan.Ik hoop dat het goed gaat. Kirsten gaat ook gewoon naar school en dat is ook al een geruststelling dat dat gewoon allemaal door gaat.Voor haar moet het zo “gewoon” mogelijk blijven.
Vanavond is ze weer geweest en het was weer erg gezellig
Dinsdag 6 April 2004 t/m Maandag 12 April 2004
Dinsdag 6 April. Vandaag is mijn moeder jarig en ik heb samen met mijn dochter door de telefoon gezongen voor mijn moeder.
Ik aan de ene kant van de hoorn en mijn dochter aan de andere kant van de hoorn.
Alle controles blijven goed. Mijn man is ook weer aan het werk gegaan en werkt tot 14.00 uur en rijdt dan gelijk door naar Leiden.
Ik ben en blijf erg verkouden en ik mag er niets voor hebben.Dat is toch heel erg vervelend. Is al 4 dagen zo en het lijkt erop dat het nog wel even blijft duren.
Woensdag 7 April. 27 WEKEN Mijn man komt samen met mijn vader vandaag.Verder de hele dag geen visite gehad,ja dat is wel erg saai maar het is nou eenmaal zo.Je ligt niet bij de deur. Er gebeurd verder weinig, het is wachten tot morgen dan weer een echo.
Donderdag 8 April. Vandaag de echo,het gaat weer wat beter met de baby’s ziet er allemaal weer beter uit.Heb vandaag veel visite gehad,is erg vermoeiend geweest.Mijn man is vandaag niet geweest want die ging onze dochter bij zijn moeder brengen waar ze de komende tijd gaat logeren.Mijn man heeft ze wat tips gegeven over de rituelen bij onze dochter.Is wel heel spannend hoe ze het daar gaat doen.
Vandaag is er bij mij een kweek van het baarmoederslijmvlies afgenomen om te kijken of er geen micro-organisme zijn in het baringskanaal wat negatief kan werken tijdens de geboorte van Ryan en Luke als ze te vroeg geboren worden.Als ze dan in aanraking komen met eventuele micro-organisme dan kunnen ze daar heel erg ziek van worden. Dus als het er zit dan krijg ik een antibiotica.Ook hebben ze een urinekweek afgenomen om te kijken of er geen eiwitten in zitten in verband met zwangerschapsvergiftiging.
A.s Dinsdag krijg ik waarschijnlijk weer een echo en een afspraak met maatschappelijkwerkster over de neo-afdeling waar ze terecht komen als ze heel erg te vroeg geboren worden.
Vrijdag 9 April t/m Maandag 12 April. Het is weer weekend geweest en in het weekend was het Pasen.Mijn dochter is geweest en heeft paaseieren gezocht in mijn ziekenhuiskamer.Ze vond het toch wel leuk.Ach het is weer eens een keer wat anders.
Ik aan de ene kant van de hoorn en mijn dochter aan de andere kant van de hoorn.
Alle controles blijven goed. Mijn man is ook weer aan het werk gegaan en werkt tot 14.00 uur en rijdt dan gelijk door naar Leiden.
Ik ben en blijf erg verkouden en ik mag er niets voor hebben.Dat is toch heel erg vervelend. Is al 4 dagen zo en het lijkt erop dat het nog wel even blijft duren.
Woensdag 7 April. 27 WEKEN Mijn man komt samen met mijn vader vandaag.Verder de hele dag geen visite gehad,ja dat is wel erg saai maar het is nou eenmaal zo.Je ligt niet bij de deur. Er gebeurd verder weinig, het is wachten tot morgen dan weer een echo.
Donderdag 8 April. Vandaag de echo,het gaat weer wat beter met de baby’s ziet er allemaal weer beter uit.Heb vandaag veel visite gehad,is erg vermoeiend geweest.Mijn man is vandaag niet geweest want die ging onze dochter bij zijn moeder brengen waar ze de komende tijd gaat logeren.Mijn man heeft ze wat tips gegeven over de rituelen bij onze dochter.Is wel heel spannend hoe ze het daar gaat doen.
Vandaag is er bij mij een kweek van het baarmoederslijmvlies afgenomen om te kijken of er geen micro-organisme zijn in het baringskanaal wat negatief kan werken tijdens de geboorte van Ryan en Luke als ze te vroeg geboren worden.Als ze dan in aanraking komen met eventuele micro-organisme dan kunnen ze daar heel erg ziek van worden. Dus als het er zit dan krijg ik een antibiotica.Ook hebben ze een urinekweek afgenomen om te kijken of er geen eiwitten in zitten in verband met zwangerschapsvergiftiging.
A.s Dinsdag krijg ik waarschijnlijk weer een echo en een afspraak met maatschappelijkwerkster over de neo-afdeling waar ze terecht komen als ze heel erg te vroeg geboren worden.
Vrijdag 9 April t/m Maandag 12 April. Het is weer weekend geweest en in het weekend was het Pasen.Mijn dochter is geweest en heeft paaseieren gezocht in mijn ziekenhuiskamer.Ze vond het toch wel leuk.Ach het is weer eens een keer wat anders.
Dinsdag 13 April 2004 / Woensdag 14 April 2004
Dinsdag 13 April. Weer een echo gehad.De tweeling doet het heel goed,ze schelen nog maar een week in groei.LUKE weegt +/- 930 gram en RYAN weegt +/- 1170 gram. Dit kan nog wel een paar ons schelen met de werkelijkheid maar ik heb toch weer een houvast.De kleinste (LUKE) haalt goed in.Het vruchtwater van LUKE is verdubbeld en hij ligt niet meer vacuüm tegen de placenta aan , hij kan zich al weer wat beter bewegen en dat is ook wel te voelen. Aan het eind van de week gaan ze weer naar de baarmoedermond kijken om te kijken of deze verder verkort is ja dan nee.Dit mogen ze niet te vaak doen omdat je door het onderzoek de baarmoedermond juist kan prikkelen om verder open te gaan staan.We wachten gewoon weer af. Ik ben wel super blij dat het zo goed gaat.We hebben vandaag ook een gesprek gehad over de neo-afdeling waar ze eventueel terecht zouden komen als ze te vroeg geboren zouden worden.Dit is niet zo’n fijn gesprek geweest als je hoort wat ze allemaal kunnen krijgen en waar ze allemaal kans op hebben als ze veel te vroeg geboren worden daar wordt je niet vrolijk van.
Op dit moment is iedere dag weer een dag.
Woensdag 14 April. CTG van vanmorgen was weer een ramp voor de zusters om die af te nemen,omdat ze nog zo klein zijn kunnen ze alle kanten nog op en zijn ze moeilijk te vangen.
De kleinste liet zich niet zo gemakkelijk vangen,ze hebben er een echoapparaat bij gepakt om te kijken waar hij ergens lag.Bij de derde keer hebben ze iets kunnen registreren.Gelukkig maar anders maak ik me daar ook weer zorgen over.
Dr Bloemenkamp kwam vandaag bij me langs met de vraag of ik mee zou willen doen aan een project voor studenten.Ze moest ’s-Middags aan een groepje studenten lesgeven en nu was de vraag of ik de studenten een anamnese wilde laten afnemen bij mij.Het ging om een groepje van 4 nieuwe studenten die nog niet in de praktijk waren geweest en nog nooit een echte patient hadden gesproken. Nou dat leek mij wel wat,had ik ook weer wat afleiding.
Dit was erg leuk om te doen en ik zag hoe zenuwachtig die studenten waren en ik probeerde het ze ook niet zo moeilijk te maken.
’S-Morgens was Dr Klumper nog langs geweest na de grote visite om te vertellen dat ik misschien wel naar huis zou mogen als de echo van de cervix (baarmoedermond) goed zou zijn.Deze zouden ze ’s-Middags maken en ik was daar nu wel heel zenuwachtig voor.
Ik ging gelijk denken als hij nou goed is dan mag ik naar huis,maar wat dan ?
Zit ik 110 km van de plek vandaan als ik aan het bevallen ga,hoe moet ik daar dan komen op tijd en zo had ik nog veel meer van die vragen.Ik vond het ergens wel heel veilig om daar te zijn maar naar huis was toch ook wel heel erg fijn.Het was echt een dubbel gevoel.
Ik zou wel weer lekker bij mijn dochtertje kunnen zijn tot dat de tweeling geboren zou worden.Nu was het wachten tot de echo.
’s-Middags kreeg ik de echo en tijdens de echo zagen ze dat deze in de 3 ½ week dat ik daar was niet verder verkort was dus kreeg ik toch wel hele goede hoop !!!!!
En toch ook een beetje angst van hoe nu verder als ik naar huis mag.
Later op de middag kwam Dr Middeldorp vertellen dat ik naar huis kan,maar dan moet ik wel de ene week in Tilburg op controle en de andere week in Leiden op controle. Nou dat vond ik niet zo heel erg hoor,ik mocht naar huis !!!!!!!!!!!
Op dit moment is iedere dag weer een dag.
Woensdag 14 April. CTG van vanmorgen was weer een ramp voor de zusters om die af te nemen,omdat ze nog zo klein zijn kunnen ze alle kanten nog op en zijn ze moeilijk te vangen.
De kleinste liet zich niet zo gemakkelijk vangen,ze hebben er een echoapparaat bij gepakt om te kijken waar hij ergens lag.Bij de derde keer hebben ze iets kunnen registreren.Gelukkig maar anders maak ik me daar ook weer zorgen over.
Dr Bloemenkamp kwam vandaag bij me langs met de vraag of ik mee zou willen doen aan een project voor studenten.Ze moest ’s-Middags aan een groepje studenten lesgeven en nu was de vraag of ik de studenten een anamnese wilde laten afnemen bij mij.Het ging om een groepje van 4 nieuwe studenten die nog niet in de praktijk waren geweest en nog nooit een echte patient hadden gesproken. Nou dat leek mij wel wat,had ik ook weer wat afleiding.
Dit was erg leuk om te doen en ik zag hoe zenuwachtig die studenten waren en ik probeerde het ze ook niet zo moeilijk te maken.
’S-Morgens was Dr Klumper nog langs geweest na de grote visite om te vertellen dat ik misschien wel naar huis zou mogen als de echo van de cervix (baarmoedermond) goed zou zijn.Deze zouden ze ’s-Middags maken en ik was daar nu wel heel zenuwachtig voor.
Ik ging gelijk denken als hij nou goed is dan mag ik naar huis,maar wat dan ?
Zit ik 110 km van de plek vandaan als ik aan het bevallen ga,hoe moet ik daar dan komen op tijd en zo had ik nog veel meer van die vragen.Ik vond het ergens wel heel veilig om daar te zijn maar naar huis was toch ook wel heel erg fijn.Het was echt een dubbel gevoel.
Ik zou wel weer lekker bij mijn dochtertje kunnen zijn tot dat de tweeling geboren zou worden.Nu was het wachten tot de echo.
’s-Middags kreeg ik de echo en tijdens de echo zagen ze dat deze in de 3 ½ week dat ik daar was niet verder verkort was dus kreeg ik toch wel hele goede hoop !!!!!
En toch ook een beetje angst van hoe nu verder als ik naar huis mag.
Later op de middag kwam Dr Middeldorp vertellen dat ik naar huis kan,maar dan moet ik wel de ene week in Tilburg op controle en de andere week in Leiden op controle. Nou dat vond ik niet zo heel erg hoor,ik mocht naar huis !!!!!!!!!!!
Donderdag 15 April 2004 Lekker naar huis tja dacht ik
Donderdag 15 April.Lekker naar huis en daar stond al een bed klaar in huis om op te rusten.
Kreeg veel hulp van mijn ouders en schoonmoeder.Ook had ik hulp via het RIO om te helpen met het zwaar huishoudelijk werk want dat mocht ik helemaal niet doen.Ook werd mijn dochter op tijd naar school gebracht en gehaald.Alles was geregeld.
De tijd die ik thuis heb door gebracht was allemaal soepel verlopen.De controles in het ziekenhuis in Waalwijk en in Leiden waren ook goed.
Het liep eindelijk allemaal weer soepel en ik had er het volste vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen tot………
Kreeg veel hulp van mijn ouders en schoonmoeder.Ook had ik hulp via het RIO om te helpen met het zwaar huishoudelijk werk want dat mocht ik helemaal niet doen.Ook werd mijn dochter op tijd naar school gebracht en gehaald.Alles was geregeld.
De tijd die ik thuis heb door gebracht was allemaal soepel verlopen.De controles in het ziekenhuis in Waalwijk en in Leiden waren ook goed.
Het liep eindelijk allemaal weer soepel en ik had er het volste vertrouwen in dat het allemaal wel goed zou komen tot………
Maandag 17 Mei 2004
Op Maandag 17 Mei ’s-Morgens heel vroeg had ik erge krampen maar na een tijdje zakte deze weer weg en ik dacht ik zal wel iets verkeerd gegeten hebben.
Mijn moeder kwam even later langs en ik vertelde dat zo en ze zei dat ik Leiden moest bellen omdat die hadden gezegt als er iets veranderd dat ik ze moest bellen.
Nou dat heb ik dan toch maar gedaan en in Leiden wilde ze dat ik eerst contact op zou nemen met mijn gynaecoloog in Waalwijk dus ik heb toen Waalwijk gebeld.
Op de poli gynaecologie was geen gynaecoloog aanwezig en die hebben toen voor mij Tilburg gebeld en Dr van Dessel gesproken.
Dr van Dessel wilde dat ik direct naar Tilburg kwam om te controleren of alles nog wel goed was. Ik zag de bui al wel weer hangen. Ik gelijk mijn moeder opgebeld om te vragen of ze even met mij naar Tilburg wilde gaan naar de verloskamers voor controle.
Onze dochter zat die dag op school en werd door mijn schoonzus opgehaald en die zou haar verder opvangen.
Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik direct aan de CTG gelegd om te kijken of er weeen activiteit was. Ook vroegen ze of ik last had van harde buiken.
Nou volgens mij viel dat wel mee,maar aan het CTG apparaat was duidelijk te zien dat dat toch niet mee viel.Na nader onderzoek had ik al 4 cm ontsluiting en had ik gewoon weeen.
In overleg met arts werden er weeen remmers gegeven en moest ik blijven om te kijken of ze aan zouden slaan.Heb natuurlijk mijn man gebeld op zijn werk en gezegd dat hij thuis even wat kleren moest halen en dat ik in het ziekenhuis lag met 4 cm ontsluiting. Hij ging meteen naar huis en kwam even later naar het ziekenhuis.
Ondanks de remmers bleven de weeen aanhouden en werden ze verhoogd naar het maximale aantal.Hoger kon niet en als ze nu niet aan zouden slaan dan werden ze gewoon geboren.Ik was toen 31 weken en 5 dagen.Nog net geen 32 weken.
Ben die avond en nacht in de verloskamers gebleven, kreeg ’s avonds en ’s nachts regelmatig een CTG om de weeen activiteit te meten. Ik leek wel te reageren op de verhoging van de remmers,gelukkig maar want het was nog veel te vroeg. We waren al blij dat we zo ver gekomen waren wat niemand had gedacht maar nu wilden we natuurlijk er nog wel een aantal weken bij. Misschien teveel gevraagd ?
Ik kreeg weer een longrijpingsspuitje voor de longetjes van de baby’s en de volgende dag weer een en daarna zouden dan ’s woensdags de remmers er af mogen.De spuitjes moesten eerst goed inwerken.Daarna mochten ze van de artsen geboren worden.
Mijn moeder kwam even later langs en ik vertelde dat zo en ze zei dat ik Leiden moest bellen omdat die hadden gezegt als er iets veranderd dat ik ze moest bellen.
Nou dat heb ik dan toch maar gedaan en in Leiden wilde ze dat ik eerst contact op zou nemen met mijn gynaecoloog in Waalwijk dus ik heb toen Waalwijk gebeld.
Op de poli gynaecologie was geen gynaecoloog aanwezig en die hebben toen voor mij Tilburg gebeld en Dr van Dessel gesproken.
Dr van Dessel wilde dat ik direct naar Tilburg kwam om te controleren of alles nog wel goed was. Ik zag de bui al wel weer hangen. Ik gelijk mijn moeder opgebeld om te vragen of ze even met mij naar Tilburg wilde gaan naar de verloskamers voor controle.
Onze dochter zat die dag op school en werd door mijn schoonzus opgehaald en die zou haar verder opvangen.
Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik direct aan de CTG gelegd om te kijken of er weeen activiteit was. Ook vroegen ze of ik last had van harde buiken.
Nou volgens mij viel dat wel mee,maar aan het CTG apparaat was duidelijk te zien dat dat toch niet mee viel.Na nader onderzoek had ik al 4 cm ontsluiting en had ik gewoon weeen.
In overleg met arts werden er weeen remmers gegeven en moest ik blijven om te kijken of ze aan zouden slaan.Heb natuurlijk mijn man gebeld op zijn werk en gezegd dat hij thuis even wat kleren moest halen en dat ik in het ziekenhuis lag met 4 cm ontsluiting. Hij ging meteen naar huis en kwam even later naar het ziekenhuis.
Ondanks de remmers bleven de weeen aanhouden en werden ze verhoogd naar het maximale aantal.Hoger kon niet en als ze nu niet aan zouden slaan dan werden ze gewoon geboren.Ik was toen 31 weken en 5 dagen.Nog net geen 32 weken.
Ben die avond en nacht in de verloskamers gebleven, kreeg ’s avonds en ’s nachts regelmatig een CTG om de weeen activiteit te meten. Ik leek wel te reageren op de verhoging van de remmers,gelukkig maar want het was nog veel te vroeg. We waren al blij dat we zo ver gekomen waren wat niemand had gedacht maar nu wilden we natuurlijk er nog wel een aantal weken bij. Misschien teveel gevraagd ?
Ik kreeg weer een longrijpingsspuitje voor de longetjes van de baby’s en de volgende dag weer een en daarna zouden dan ’s woensdags de remmers er af mogen.De spuitjes moesten eerst goed inwerken.Daarna mochten ze van de artsen geboren worden.
Dinsdag 18 Mei 2004 / Woensdag 19 Mei 2004
Dinsdag 18 Mei Buik leek ’s-Morgens rustig dus mochten de remmers weer wat naar beneden.Ik was zo ziek van die remmers.Ik had een ontzettend hoge pols en was heel erg misselijk en ik had het heel warm.Ik was erg beroerd dus blij dat ze wat naar beneden mochten.Ongeveer 2 uur nadat de remmers waren verlaagd begonnen de weeen weer opnieuw dus moesten ze weer naar het maximale,ik lag werkelijk te schudden in mijn bed en had hele erge hoofdpijn.Dit kwam allemaal door die remmers. Weer het tweede longrijpingsspuitje gehad en nu was het nog 24 uur afwachten en dan zouden de remmers eraf mogen en de natuur zijn gang laten gaan.Gelukkig mochten de remmers ’s avonds weer wat lager en daar bekwam ik toch wel wat op.De klachten werden toch wel iets minder van aard.
Woensdag 19 Mei 32 WEKEN Dit is een echte mijlpaal want nu maken ze een zeer goede kans om te overleven dat is een hele geruststelling.
’s Ochtends mochten de remmers weer worden verlaagd want het was de hele nacht rustig gebleven. Na 17.00 uur zouden de remmers eraf mogen omdat dan de longrijpingsspuitjes goed ingewerkt zouden zijn.
Mochten de weeen dan toch komen dan zouden ze ze niet tegen houden.
Dus ’s avonds mochten de remmers eraf en ik begon mezelf heel snel alweer wat beter te voelen.Nu was het natuurlijk heel spannend wat er ging gebeuren zonder remmers.Afwachten maar.
Woensdag 19 Mei 32 WEKEN Dit is een echte mijlpaal want nu maken ze een zeer goede kans om te overleven dat is een hele geruststelling.
’s Ochtends mochten de remmers weer worden verlaagd want het was de hele nacht rustig gebleven. Na 17.00 uur zouden de remmers eraf mogen omdat dan de longrijpingsspuitjes goed ingewerkt zouden zijn.
Mochten de weeen dan toch komen dan zouden ze ze niet tegen houden.
Dus ’s avonds mochten de remmers eraf en ik begon mezelf heel snel alweer wat beter te voelen.Nu was het natuurlijk heel spannend wat er ging gebeuren zonder remmers.Afwachten maar.
Donderdag 20 Mei 2004 / Donderdag 2 Juni 2004
Donderdag 20 Mei. Lig nog steeds op de verloskamers maar mag vandaag als alles goed gaat naar de afdeling. Alles blijft rustig dus werd ik om 11.30 uur naar de afdeling gebracht met mijn eigen bed die al was gereserveerd vanaf afgelopen maandag.
Ik was goed en wel op de afdeling toen ik weer weeen kreeg en ik werd weer met het bed naar de verloskamers gebracht om alles weer in de gaten te houden.Het waren heftige weeen en na onderzoek bleken ze niets te doen op de ontsluiting en na een paar uur gingen ze ook weer vanzelf over. Die avond kregen we ook een rondleiding op de couveuse afdeling waar de tweeling zou komen te liggen,er stonden zelfs al 2 couveuses klaar voor RYAN en LUKE.
Nadat we de rondleiding om 21.00 uur hadden gehad ben ik weer teruggereden naar de afdeling.
Vrijdag 22 Mei t/m Donderdag 2 Juni . Ja zover was ik alweer gekomen.
Had wel regelmatig harde buiken maar het bleef verder rustig.Echo’s bleven er goed uitzien en geen reden voor de artsen om in te grijpen.
Maar ik kreeg het er steeds moeilijker mee en mijn dochter begon het toch ook te vervelen.Dit gaf de druppel voor mij om te gaan vragen wat ze verder met mij aan wilden.Ik gaf aan dat ik dit niet lang meer zou trekken en dat mijn dochtertje het ook heel moeilijk begon te krijgen.
Het is dan heel moeilijk voor een moeder om er niet te kunnen zijn voor je kind als ze je nodig heeft.Dat gaf voor mij de doorslag en ik ben aan de artsen gaan vragen of ze met een datum wilden komen zodat ik iets wist en ergens naartoe kon leven.
Dat het einde eindelijk in zicht zou zijn.
Ik was goed en wel op de afdeling toen ik weer weeen kreeg en ik werd weer met het bed naar de verloskamers gebracht om alles weer in de gaten te houden.Het waren heftige weeen en na onderzoek bleken ze niets te doen op de ontsluiting en na een paar uur gingen ze ook weer vanzelf over. Die avond kregen we ook een rondleiding op de couveuse afdeling waar de tweeling zou komen te liggen,er stonden zelfs al 2 couveuses klaar voor RYAN en LUKE.
Nadat we de rondleiding om 21.00 uur hadden gehad ben ik weer teruggereden naar de afdeling.
Vrijdag 22 Mei t/m Donderdag 2 Juni . Ja zover was ik alweer gekomen.
Had wel regelmatig harde buiken maar het bleef verder rustig.Echo’s bleven er goed uitzien en geen reden voor de artsen om in te grijpen.
Maar ik kreeg het er steeds moeilijker mee en mijn dochter begon het toch ook te vervelen.Dit gaf de druppel voor mij om te gaan vragen wat ze verder met mij aan wilden.Ik gaf aan dat ik dit niet lang meer zou trekken en dat mijn dochtertje het ook heel moeilijk begon te krijgen.
Het is dan heel moeilijk voor een moeder om er niet te kunnen zijn voor je kind als ze je nodig heeft.Dat gaf voor mij de doorslag en ik ben aan de artsen gaan vragen of ze met een datum wilden komen zodat ik iets wist en ergens naartoe kon leven.
Dat het einde eindelijk in zicht zou zijn.
Vrijdag 3 Juni 2004 / Dinsdag 8 Juni 2004
Vrijdag 3 Juni. De dag dat de artsen grote visite hebben en alle gynaecologen en kinderartsen je situatie bespreken en ze zouden dit ook bespreken. Het was erg spannend die dag voor mij wat ze af zouden spreken.Of dat ze ze eerder zouden gaan halen en zo ja wanneer ze dat dan zouden doen.Ik zelf hoopte met de 36 weken en dat zou ’s woensdags zijn.
’s-Avonds kwamen ze me vertellen dat ze de bevalling zouden inleiden op 9 Juni.
Ik heb gelijk mijn ouders en schoonmoeder gebeld om het door te geven.Ook mijn zus gebeld want die is jarig op 9 Juni.Ik vond het wel een leuk kado voor haar.
Zaterdag 4 Juni t/m Dinsdag 8 Juni. Op Dinsdag 8 Juni was mijn nichtje aan het bevallen in hetzelfde ziekenhuis dus ben ik daar de hele dag bij geweest,het was een goede afleiding voor mij.Ik zou de volgende dag voor hetzelfde schuitje komen te staan.
Heb die nacht heel goed geslapen
’s-Avonds kwamen ze me vertellen dat ze de bevalling zouden inleiden op 9 Juni.
Ik heb gelijk mijn ouders en schoonmoeder gebeld om het door te geven.Ook mijn zus gebeld want die is jarig op 9 Juni.Ik vond het wel een leuk kado voor haar.
Zaterdag 4 Juni t/m Dinsdag 8 Juni. Op Dinsdag 8 Juni was mijn nichtje aan het bevallen in hetzelfde ziekenhuis dus ben ik daar de hele dag bij geweest,het was een goede afleiding voor mij.Ik zou de volgende dag voor hetzelfde schuitje komen te staan.
Heb die nacht heel goed geslapen
Woensdag 9 Juni De dag van de geboorte van de Tweeling
Woensdag 9 Juni . De dag dat ze geboren gaan worden.Wat is het spannend,eindelijk kan ik ze vandaag zien en zijn ze uit mijn buik.Dan is het risico van de TTS ook weg.
Al die tijd dat ze in mijn buik zitten kan dat plots weer opkomen en alsnog verkeerd gaan.
Mijn man komt om 7.45 uur en ik was al erg vroeg wakker en ben om 7.00 uur onder de douche gegaan. Ik kreeg een licht ontbijtje maar dat was niet erg want ik luste toch niet veel. Mijn moeder gebeld en die wilde graag komen dus heb ik gezegd dat ze moest doen wat voor haar het beste was . Mijn man was om 8.00 uur bij mij en we zijn toen rond 8.30 uur naar de verloskamers gegaan.Er was al een grote verloskamer vrij gehouden voor mij want de ruimte met een tweeling heb je dan wel nodig.In de verloskamer werden mijn vliezen doorgeprikt,dit was rond 9.30 uur en werden de weeen opwekkers aangesloten. Deze werden eerst heel laag gezet om de weeen op te wekken.
Nadat dit was gebeurt kwamen er wel weeen maar deze waren goed op te vangen.Mijn moeder arriveerde rond 11.30 uur en ik was toch wel erg blij dat zij er was. Voor mezelf maar ook voor mijn man.
Na een hele tijd werden de weeen opwekkers toch verhoogd zodat het wat sneller zou gaan.
Alles leek goed te gaan en de weeen werden toch wel heviger. Zo rond 13.00 uur waren ze erg goed en hevig en werkten ze weldegelijk op de ontsluiting. Op de CTG was te zien dat de kleinste het er iets moeilijker mee ging krijgen en die hielden ze dan ook goed in de gaten.
Ook werd er gevoeld hoeveel cm ik al had en dat was 8 cm, en rond 13.15 uur ging het helemaal verkeerd er ontstond een accute TTS.Ryan (de ontvanger) trok in een keer al het bloed bij Luke (de gever) weg en zijn hartslag daalde heel erg.Toen was er gelijk actie in de verloskamer en ik moest met spoed naar de o.k want de kinderen moesten gehaald worden anders zouden we Luke alsnog verliezen.
Dit ging wel in een heel razend tempo,ik kon niet bijhouden wat er allemaal gebeurde.Ze hebben gelijk de weeen opwekkers gestopt maar dat sloeg niet aan en ik kreeg een stoot weeen remmers toegediend en daardoor kreeg ik weer prikkelingen en tintelingen in mijn arm en hand en mijn hand kwam in de spasme te staan .Ik werd op het verlosbed door de gangen geduwd met een rotvaart en tijdens de rit werd ik al geschoren en klaar gemaakt voor de o.k.
Tijdens die rit kreeg ik ook nog een stoot magnesium toegediend voor het spasme tegen te gaan en ik werd helemaal warm van binnen en vroeg gelijk wat er nu weer gebeurde met mij. Het werd meteen uitgelegd. Ik kan mij nog herinneren dat ik aankwam en de gynaecoloog al zag staan en tegen mij zei dat ik me niet druk hoefde te maken dat er een acute TTS was en dat ze de kinderen meteen gingen halen.
Ik kwam op de o.k aan en werd op de tafel overgelegd en ik lag in mijn hemdje (want het was die dag erg warm) en ik kreeg nog niet eens een o.k shirt aan maar er werd meteen iets in mijn infuus gespoten en ik was gelijk onderzeil.Ik zag nog net de chirurg met de scalpel al klaar staan om te gaan beginnen.
Mijn man was net op tijd om de eerste (Ryan) geboren zien te worden en meteen daarna kwam Luke.
Wat er toen allemaal is gebeurd heb ik van mijn man gehoord want ik was onder volledige narcose God dank.
Het bleek dat Ryan heel erg doorbloed was en heel rood maar verder alles goed was, maar met Luke was het een ander verhaal die had wel opstart problemen.Hij was helemaal slap en lijkbleek want die kwam veel bloed tekort en kreeg meteen een bloedtransfusie.
Al heel snel trok Luke goed bij en werden ze naar de couveuse afdeling gebracht. Ryan hoefde niet in de couveuse maar Luke moest in een open couveuse en kreeg een infuus voor zijn suiker op peil te houden.Ook had Luke een sonde in de neus gekregen voor als hij eventueel bijgevoed zou moeten worden.
De jongens zijn om 13.26 uur geboren met +/- een halve minuut ertussen.
Na enige tijd toen ik bijkwam op de verkoeverkamer had ik hevige naweeën en kreeg ik morfine en een medicijn in een pomp om mijn baarmoeder samen te laten trekken.Ik heb ook 5 zakken bloed bij gekregen omdat ik heel veel bloed had verloren tijdens de operatie.
Ook heeft de chirurg mij vaginaal getoucheerd en nog een flinke stolsel verwijderd die de gang blokkeerde.Dit op een pas geopereerde wond nou ik kon het wel uitschreeuwen van de pijn. Ik sloeg ook continue haar arm weg want ze deed me zo zeer.
’s-Avonds rond 18.30 uur was ik weer terug op de afdeling en had ik mijn kinderen nog niet gezien.Deze zouden rond 20.30 uur even naar beneden komen maar dat mocht niet te lang want Luke zat aan een infuus.
Ik was zo blij om ze te zien ze waren er allebei en kerngezond.Wie had dat ooit durven dromen.Het gevaar was voorbij.
Het waren twee prachtige kinderen en zo klein.
Ryan was 48 cm en woog 2670 kg en Luke was 44 cm en woog 2190 kg.
Wat een plaatjes.
Helaas moesten ze weer terug maar ik zou de volgende dag overgeplaatst worden naar de couveuse afdeling.
Ryan en Luke gingen het allebei heel erg goed doen en na 1 dag mocht Luke al van de sonde en de dag erop van het infuus.
Ze doen het zelfs zo goed dat ze na 3 dagen al naar de klimaatkamer mochten en dat ze va de couveuse zorg af waren. Geweldig toch
Al die tijd dat ze in mijn buik zitten kan dat plots weer opkomen en alsnog verkeerd gaan.
Mijn man komt om 7.45 uur en ik was al erg vroeg wakker en ben om 7.00 uur onder de douche gegaan. Ik kreeg een licht ontbijtje maar dat was niet erg want ik luste toch niet veel. Mijn moeder gebeld en die wilde graag komen dus heb ik gezegd dat ze moest doen wat voor haar het beste was . Mijn man was om 8.00 uur bij mij en we zijn toen rond 8.30 uur naar de verloskamers gegaan.Er was al een grote verloskamer vrij gehouden voor mij want de ruimte met een tweeling heb je dan wel nodig.In de verloskamer werden mijn vliezen doorgeprikt,dit was rond 9.30 uur en werden de weeen opwekkers aangesloten. Deze werden eerst heel laag gezet om de weeen op te wekken.
Nadat dit was gebeurt kwamen er wel weeen maar deze waren goed op te vangen.Mijn moeder arriveerde rond 11.30 uur en ik was toch wel erg blij dat zij er was. Voor mezelf maar ook voor mijn man.
Na een hele tijd werden de weeen opwekkers toch verhoogd zodat het wat sneller zou gaan.
Alles leek goed te gaan en de weeen werden toch wel heviger. Zo rond 13.00 uur waren ze erg goed en hevig en werkten ze weldegelijk op de ontsluiting. Op de CTG was te zien dat de kleinste het er iets moeilijker mee ging krijgen en die hielden ze dan ook goed in de gaten.
Ook werd er gevoeld hoeveel cm ik al had en dat was 8 cm, en rond 13.15 uur ging het helemaal verkeerd er ontstond een accute TTS.Ryan (de ontvanger) trok in een keer al het bloed bij Luke (de gever) weg en zijn hartslag daalde heel erg.Toen was er gelijk actie in de verloskamer en ik moest met spoed naar de o.k want de kinderen moesten gehaald worden anders zouden we Luke alsnog verliezen.
Dit ging wel in een heel razend tempo,ik kon niet bijhouden wat er allemaal gebeurde.Ze hebben gelijk de weeen opwekkers gestopt maar dat sloeg niet aan en ik kreeg een stoot weeen remmers toegediend en daardoor kreeg ik weer prikkelingen en tintelingen in mijn arm en hand en mijn hand kwam in de spasme te staan .Ik werd op het verlosbed door de gangen geduwd met een rotvaart en tijdens de rit werd ik al geschoren en klaar gemaakt voor de o.k.
Tijdens die rit kreeg ik ook nog een stoot magnesium toegediend voor het spasme tegen te gaan en ik werd helemaal warm van binnen en vroeg gelijk wat er nu weer gebeurde met mij. Het werd meteen uitgelegd. Ik kan mij nog herinneren dat ik aankwam en de gynaecoloog al zag staan en tegen mij zei dat ik me niet druk hoefde te maken dat er een acute TTS was en dat ze de kinderen meteen gingen halen.
Ik kwam op de o.k aan en werd op de tafel overgelegd en ik lag in mijn hemdje (want het was die dag erg warm) en ik kreeg nog niet eens een o.k shirt aan maar er werd meteen iets in mijn infuus gespoten en ik was gelijk onderzeil.Ik zag nog net de chirurg met de scalpel al klaar staan om te gaan beginnen.
Mijn man was net op tijd om de eerste (Ryan) geboren zien te worden en meteen daarna kwam Luke.
Wat er toen allemaal is gebeurd heb ik van mijn man gehoord want ik was onder volledige narcose God dank.
Het bleek dat Ryan heel erg doorbloed was en heel rood maar verder alles goed was, maar met Luke was het een ander verhaal die had wel opstart problemen.Hij was helemaal slap en lijkbleek want die kwam veel bloed tekort en kreeg meteen een bloedtransfusie.
Al heel snel trok Luke goed bij en werden ze naar de couveuse afdeling gebracht. Ryan hoefde niet in de couveuse maar Luke moest in een open couveuse en kreeg een infuus voor zijn suiker op peil te houden.Ook had Luke een sonde in de neus gekregen voor als hij eventueel bijgevoed zou moeten worden.
De jongens zijn om 13.26 uur geboren met +/- een halve minuut ertussen.
Na enige tijd toen ik bijkwam op de verkoeverkamer had ik hevige naweeën en kreeg ik morfine en een medicijn in een pomp om mijn baarmoeder samen te laten trekken.Ik heb ook 5 zakken bloed bij gekregen omdat ik heel veel bloed had verloren tijdens de operatie.
Ook heeft de chirurg mij vaginaal getoucheerd en nog een flinke stolsel verwijderd die de gang blokkeerde.Dit op een pas geopereerde wond nou ik kon het wel uitschreeuwen van de pijn. Ik sloeg ook continue haar arm weg want ze deed me zo zeer.
’s-Avonds rond 18.30 uur was ik weer terug op de afdeling en had ik mijn kinderen nog niet gezien.Deze zouden rond 20.30 uur even naar beneden komen maar dat mocht niet te lang want Luke zat aan een infuus.
Ik was zo blij om ze te zien ze waren er allebei en kerngezond.Wie had dat ooit durven dromen.Het gevaar was voorbij.
Het waren twee prachtige kinderen en zo klein.
Ryan was 48 cm en woog 2670 kg en Luke was 44 cm en woog 2190 kg.
Wat een plaatjes.
Helaas moesten ze weer terug maar ik zou de volgende dag overgeplaatst worden naar de couveuse afdeling.
Ryan en Luke gingen het allebei heel erg goed doen en na 1 dag mocht Luke al van de sonde en de dag erop van het infuus.
Ze doen het zelfs zo goed dat ze na 3 dagen al naar de klimaatkamer mochten en dat ze va de couveuse zorg af waren. Geweldig toch
Het laatste stuk van mijn verhaal
Na 5 dagen mochten Ryan n ik naar huis maar Luke eigenlijk nog niet want die woog nog maar 2090 kg,maar de verpleging heeft ervoor gestreden dat ook Luke mee naar huis mocht,want hij at toch alle flesjes leeg en het ging verder heel goed.
We kregen toestemming van de kinderarts om naar huis te gaan met z’n drieën.
Eindelijk naar huis !!!!!!!!!!!
Maandag 14 Juni zijn we allemaal lekker thuis en kunnen we beginnen met de draad op te gaan pakken en ons gezin op orde te krijgen.
Nou wie dacht dat het hierbij bleef heeft het mooi mis.
Ik ben twee weken laten nog naar het ziekenhuis gemoeten omdat ze een stuk moederkoek hadden laten zitten en ik hele hevige bloedingen had gehad.Ik ben toen nog gecuretteerd en heb toen weer 3 zakken bloed bij gehad.
En ook zijn RYAN en LUKE op 26 Augustus nog geopereerd aan een liesbreuk in Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.
Luke is ook nog geopereerd aan een cyste bij zijn oog en heeft nu weer een waterbreuk waar hij misschien volgend jaar Juni weer aan geopereerd moet worden als het niet vanzelf weggaat.
Hoeveel kan een mens hebben vraag je jezelf dan toch wel af .
Nou ik kan je wel zeggen heel veel !!!!!!!
Als het om de gezondheid van je kinderen gaat is alles mogelijk
We kregen toestemming van de kinderarts om naar huis te gaan met z’n drieën.
Eindelijk naar huis !!!!!!!!!!!
Maandag 14 Juni zijn we allemaal lekker thuis en kunnen we beginnen met de draad op te gaan pakken en ons gezin op orde te krijgen.
Nou wie dacht dat het hierbij bleef heeft het mooi mis.
Ik ben twee weken laten nog naar het ziekenhuis gemoeten omdat ze een stuk moederkoek hadden laten zitten en ik hele hevige bloedingen had gehad.Ik ben toen nog gecuretteerd en heb toen weer 3 zakken bloed bij gehad.
En ook zijn RYAN en LUKE op 26 Augustus nog geopereerd aan een liesbreuk in Wilhelmina Kinderziekenhuis in Utrecht.
Luke is ook nog geopereerd aan een cyste bij zijn oog en heeft nu weer een waterbreuk waar hij misschien volgend jaar Juni weer aan geopereerd moet worden als het niet vanzelf weggaat.
Hoeveel kan een mens hebben vraag je jezelf dan toch wel af .
Nou ik kan je wel zeggen heel veel !!!!!!!
Als het om de gezondheid van je kinderen gaat is alles mogelijk
Abonneren op:
Posts (Atom)
