Maandag 17 Mei 2004

Op Maandag 17 Mei ’s-Morgens heel vroeg had ik erge krampen maar na een tijdje zakte deze weer weg en ik dacht ik zal wel iets verkeerd gegeten hebben.

Mijn moeder kwam even later langs en ik vertelde dat zo en ze zei dat ik Leiden moest bellen omdat die hadden gezegt als er iets veranderd dat ik ze moest bellen.

Nou dat heb ik dan toch maar gedaan en in Leiden wilde ze dat ik eerst contact op zou nemen met mijn gynaecoloog in Waalwijk dus ik heb toen Waalwijk gebeld.

Op de poli gynaecologie was geen gynaecoloog aanwezig en die hebben toen voor mij Tilburg gebeld en Dr van Dessel gesproken.

Dr van Dessel wilde dat ik direct naar Tilburg kwam om te controleren of alles nog wel goed was. Ik zag de bui al wel weer hangen. Ik gelijk mijn moeder opgebeld om te vragen of ze even met mij naar Tilburg wilde gaan naar de verloskamers voor controle.

Onze dochter zat die dag op school en werd door mijn schoonzus opgehaald en die zou haar verder opvangen.

Bij aankomst in het ziekenhuis werd ik direct aan de CTG gelegd om te kijken of er weeen activiteit was. Ook vroegen ze of ik last had van harde buiken.

Nou volgens mij viel dat wel mee,maar aan het CTG apparaat was duidelijk te zien dat dat toch niet mee viel.Na nader onderzoek had ik al 4 cm ontsluiting en had ik gewoon weeen.

In overleg met arts werden er weeen remmers gegeven en moest ik blijven om te kijken of ze aan zouden slaan.Heb natuurlijk mijn man gebeld op zijn werk en gezegd dat hij thuis even wat kleren moest halen en dat ik in het ziekenhuis lag met 4 cm ontsluiting. Hij ging meteen naar huis en kwam even later naar het ziekenhuis.

Ondanks de remmers bleven de weeen aanhouden en werden ze verhoogd naar het maximale aantal.Hoger kon niet en als ze nu niet aan zouden slaan dan werden ze gewoon geboren.Ik was toen 31 weken en 5 dagen.Nog net geen 32 weken.

Ben die avond en nacht in de verloskamers gebleven, kreeg ’s avonds en ’s nachts regelmatig een CTG om de weeen activiteit te meten. Ik leek wel te reageren op de verhoging van de remmers,gelukkig maar want het was nog veel te vroeg. We waren al blij dat we zo ver gekomen waren wat niemand had gedacht maar nu wilden we natuurlijk er nog wel een aantal weken bij. Misschien teveel gevraagd ?

Ik kreeg weer een longrijpingsspuitje voor de longetjes van de baby’s en de volgende dag weer een en daarna zouden dan ’s woensdags de remmers er af mogen.De spuitjes moesten eerst goed inwerken.Daarna mochten ze van de artsen geboren worden.